Hasretin Adı?? Şiiri - Kader Uçar

Bazı hasretlerin adı ayrılık değildir.
Bazen insan birine veda etmez;
yalnızca ona kavuşamayacağını öğrenir.
İşte asıl hasret biraz da burada başlar:
Sevdiğin bir kalbin sana ait olmadığını bilmek…
O kalbin içinde kendine bir yer arayıp bulamamak…
Birbirini anlayabildiğin, kelimelerin yetmediği yerde susarak bile konuşabildiğin birine,
yine de ulaşamayacağını bilmek…
İnsan birçok şeye alışıyor.
Yokluğa da alışıyor,
sessizliğe de,
geceleri kimseye anlatmadan uyumaya da.
Ama insanın hayatına dokunmuş birine,
daha hayatından tamamen çıkmadan hasret kalması çok başka.
Çünkü bazı insanlar giderken kapıyı çarpıp çıkmaz.
Ardında şiirler bırakır,
şarkılar bırakır,
bir bakış bırakır,
bir cümle bırakır…
Ve insan, o cümlelerin içinde yaşamaya devam eder.
Belki de en ağır olanı sevginin bitmesi değil;
sevginin hâlâ orada dururken, kavuşmanın mümkün olmadığını bilmektir.
Yıllar önce, başka bir yerde, başka bir hayatın içinde yazmışım:
“İnsan sevmeli, sevilmeli, gülmeli, ağlamalı;
dans etmeli, acı çekmeli, terk edilmeli, kederlenmeli;
düşmeli, kalkmalı ama hasret kalmamalı.”
O zaman yalnızca yazmışım.
Bugün dönüp okuyunca anlıyorum;
bazı cümleler yaşanmadan gerçekten anlaşılmıyor.
Meğer insan bazı cümleleri önce yazıyor,
sonra hayat bir gün onları önüne koyuyor
ve sen kendi yazdığın cümlenin içinde buluyorsun kendini.
Ben de şimdi anlıyorum.
İnsanın kaldırabileceği çok şey var:
Kırılmak var,
kaybetmek var,
terk edilmek var,
yarım kalmak var…
Hatta yeniden başlamayı bile öğreniyor insan.
Ama sevdiğin birine hasret kalmak…
Hele de o insan sana kötü davranmadığı,
seni kandırmadığı,
seni incitmek istemediği hâlde
yollarınızın yine de aynı yere çıkmayacağını bilmek…
İşte bunu anlatmak daha zor.
Çünkü bazı vedaların içinde öfke yoktur.
Sadece iki insanın, birbirini incitmeden birbirinden uzaklaşmaya çalışması vardır.
Bazen biri kalmak isterken diğeri kalamaz.
Bazen biri sevmeye hazırdır, diğeri hâlâ geçmişinin içinde yaşar.
Bazen de iki insan birbirini gerçekten anlar
ama hayat, birbirlerine iyi gelecek kadar yakın olmalarına izin vermez.
Ve insan o zaman şunu öğrenir:
Birini sevmek, her zaman onunla kalabilmek değildir.
Bazen onu olduğu hâliyle kabul etmektir.
Kalbindeki yaraya saygı duymaktır.
Kendi yerinin olmadığını bilsen bile o kalbi suçlamamaktır.
Belki bazı insanlar hayatımıza kalmak için gelmiyor.
Belki bazıları bize, hâlâ birini bütün kalbimizle sevebildiğimizi hatırlatmak için geliyor.
Birbirimizin hayatında ne kadar kalacağımızı bilmiyoruz.
Belki yollarımız yeniden kesişir,
belki de bir daha aynı yerde durmayız.
Ama bazı insanlar vardır;
hayatından çıktığında bile tamamen gitmez.
Bir şarkının içinde kalır,
bir şiirin mısrasında,
bir gecenin sessizliğinde,
bir manzaraya bakarken aklına düşen ilk cümlede…
Ve belki insanın en zor vedası da budur:
Giden kişiye değil, onunla mümkün olabilecek hayata veda etmek.
Ben hâlâ aynı cümleye inanıyorum:
İnsan sevmeli,
sevilmeli,
gülmeli,
düşmeli,
kalkmalı,
yeniden başlamalı…
Ama keşke,
insan sevdiğine hasret kalmasa.