Mehmet Şahan Şiirleri - Şair Mehmet Şahan

BEN DİYENLERİN

İlimden dem vurur izandan yoksun,
Pürüz çok ağında ben diyenlerin!
Bilime gem vurur mizandan yoksun,
Kibri taş çağında ben diyenlerin!

BEN GEÇMİŞİM

Binlerce yıl geçse bile,
Ben geçmişim, geçmiş de ben!
Âdem babam, Havva anam;
Ben geçmişim, geçmiş de ben!

Ateşten çembere benzer celalim,
Hilal’le yıldızım beni anlatır...
Mihraptan minbere gezer Bilal'im,
Ezanla beş vakit kulak çınlatır...
Göklerde yıldızım beni anlatır...

Topraktan bedene can veren Rabbim,
Beden mi duyarsız, ben mi amayım?
Çiçekten, çiçeğe ten veren Rabbim,
Güller mi duyarsız, ben mi amayım?

Sanırsın gerdana inci dizilmiş,

BEN OĞUL DESEM DE
KIZIM ANLASIN

Gönlünü beşerle avutma oğul,
Ben oğul desem de kızım anlasın!
Kalbini hep şerle soğutma oğul,

BEN O MUYUM?

Kırk yıl öncesinden tanırdın amma,
Tamam sen O’sun da ya ben O muyum?
Herkesi sen gibi sanırdın amma,
Tamam sen O’sun da ya ben O muyum?

BEN VARIM

Varlık âlemine dair bahiste,
Gündüzünde gecesinde ben varım.
Hakk’ın kelamında ayet hadiste,
Cümlesinde hecesinde ben varım.

Milyarlar adına dense de insan,
Hiç biri tendeki yüze benzemez!
Her türlü kelama dönse de lisan,
Hiç biri bendeki söze benzemez!

Yüzleri benzese bağımda güle,

BENZER

Gafletle dalınca şu insanoğlu,
Çil, çil akçe sayan Karun'a benzer...
En büyük serveti heba eder de
Hep nefsine uyan Harun'a benzer...

Dinle beni biraz, üşenme oğul;
Yüzündeki allar ar’a benzesin!
İstersen kız ama gücenme oğul,
Alnındaki aklar kar’a benzesin!

Hak sana yar olur Hakk’ı sevince,