Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Pir xweşike baxê me, navde dijî gula me
Welatê bilbila me gula me sor gula me
Rojên dijwar buhurîn dem niha havîne
Wek zimanê zarokan wîçewîç ket çîvikan

Bilbil şabûn sor gulan dilşaî ket nav dilan

Nefsine sahip olmayan
Zalim o dilin kopsun
Niye emir ferman verip
Mazlumları birer birer öldürtüyorsun
Van’da, Tatvan’ da insan kanı akıyor yine

Gul gula nav bengîn
Per baskin dor zerîn
Rind,delal xwe şêrin
Dil û can gul rengîn

Gul gula darê xozan

Çetin dağların eteğinde
Yüreklere
Acı sağan
Annelerin haykırışıdır
Dikenli yollarda
Arsız kurşunlara yakalanan

Yüreğim sancılandı, ruhum karalar bağla
Oğul dedim hiç ses yok, gözyaşlarım hep çağla
Vicdansızlar ne anlar? Karakaşlım vurulmuş
Hasan Ferit’im yerde, ağla gözlerim ağla

Gülsüyü kan deryası, kurban olsun anası

Ev çi xişme bû parame? agir xistin nav dilên me
Xule xule kul dikişe, ev çi rewşw hat serê me
Çiqli gulên me şikestî, dilê gelên me birîndar
Em kûr vedin bi her destan em bibînin cîwanên me

Destmalan bînin tev bigrîn îro me re reş şîvane

Hasret derler sevda derler
Özlem derler onun adına
O tarihi bir ağaç
O kutsal bir tohum
O bende o evrende
Koca bir yürek,

Alıp götürmek
Dağlar, ovalar
Okyanuslar ötesine
Masmavi göğün
Üzerinde ki
Mehtaplı

Yıllar oldu günler oldu yâd ellerde ömrüm geçti
Bir acıdır dert yüküdür beni buldu beni seçti
Çıban oldu kanser oldu yerden yere vurdu beni
Zor hâldeyim dermanım yok, güllerimi kırptı biçti

Diyar-ı gurbet köz ateşi, bir nebzecik huzur olmaz

Güz yelidir yaza çalan; baharımdır kışa dönen
Hazan vurdu yaram derin, tüm güllerim çoktan soldu
Ateş sardı bedenimi yanar oldum azar, azar
Günüm bitti gece oldu, pencereme baykuş kondu

Duman sardı tüm ömrümü oy dertlerim çoğalıyor