Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Bilmem ben bir deli, divane miyim?
Her bir yerde kaçar oldum,
Günüm gece oldu, gecem de zindan,
Şu başımı alıp gider oldum ben.

Olduğum gibiyim yalan olmasın,

Benim ezilen yüreğim ben yıkıldım, viraneyim
Bir sen bilirsin birde ben, gayri boynum bükük benim
Bir yanda esen poyrazdır bir yanda vuran düzendir
Başımda dolaşan derttir, hüzündür ah ben neyleyim

Benim elim, kolum bağlı şu cenderede yoruldum

Öfke sinmiş yüreğine kan bürümüş gözüne!
Bir saltanat tutkusudur işlenmiş yüreğine,
Özentisi padişahlık emir-ferman sevdası;
Sağ gösterip sol vuruyor güvenilmez sözüne

Fakir-fukara edebiyatıyla çok rol aldı,

Matem kokulu yaslı Menice annem,
Rengârenk kelebekler, körpe bahar çiçekleri…
Boynu bükük lâleler, mor, kızıl, mavi sümbüller,
Bahar’a sayılı günler kala ocağımızda bir ağıttır bizim.

Yeryüzüne huzme huzme dökülen güneş;

Dünya kan ağlıyor,Filistin yanıyor!
Ölüm gelmiş ölüm yine kol geziyor,
Musalla taşları kırık,tabutlar yanık,
Gök duman duman Filistin yanıyor.

Ortadoğu hep böyle vahşet yaşıyor!

Dilê min, tu min pêşan ke
Hest, evîn, derdê min veke
Xwestinên min gul, sosin in!
De rabe dem li min dereng e.

Can dilo tu xwe kerr neke!

Ez jinim xwe jiyanim!
Ez gulim dil,giyanim
Ez caran ser pîyanim
Caran jî bin destanim

Ez dayikê her zarokan

Dilo dilo dilê min, xew nakeve nav çavê min
Ev çiyîye min qewimî? birîna min jî pir kûre
Ez bêkesê, pepûkê îro jî li min şîvane
Derdê min pir girane, li min êşe min kesere

Ax li min belengazê, ez rêwîyê rêya dûrim

Ağ ez xemgin ez rebenim
Dermanê min jî welatê me
Ax ez dîn im û dil bengînim
Evîna min ew gula geweze

Ez dikişim lo şevan û rojan

Bizler proleter,işçi-köylü,yiğit emekçileriz
Nasır tutar ellerimiz, coşar akar alın terimiz
Bizler tarlada,fabrikada yan yana çalışanlar
Rotatifler açan, arpa-buğday eken, biçenleriz.

Bizler kadınlı,erkekli,genç,yaşlı emekçileriz