Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Zimanê me şêrîne zimanê me zehf xweşe,
Sedsalane naqede bo me Kurdan tim heye!
Soranî û Goranî,Dimilî û Kurmancî,
Her çar jî yek zimane zimanê me pir geşe.

Û zimanê zikmakî zimanê xwezaîye;

Nuh’tan bu yana sermaye sömürü dünyası
Tüm halklara hiç yok biraz faydası
Daim kelepçe vurulmuş nasırlı ellere
Özgürlüğe vurulan tüm zincirler halkası

Vurgun vuranlar hep şu göbekli bey, paşalar

Çûme nav wan zozana
Kanî,newal,ber bêrma
Zevî,mêrg wan kulîlka
Jor de dengên qulunga

Quling hatin tof,refan

İşte böyle,Diyarbakırlı bacım
Bizim hikâyemiz böyle başlar
Hepimize“bölücu”dediler“hain”
Bizi aldılar zindanlara tıkadılar.

İşte böyle,Adıyamanlı bacım

Ey candan sevdiğim dostum!
Sen hiç aç kaldın mı,
Yada çıplak?
Bir an olsa da,
Yada bir kaç saat?
Günlerce tutuşarak

Kirinên wan tawanbaran min re ne dijware!
Qerf û tinazên bêbextan min re wek mirinê,
Mal û milk min re ne xeyale û tu ne hewce
Xêncî war û welat me,ji min re dişt ne divê

Xizanî û belengazî,tunebûnî ne bextê min e,

Gel işte,gel
Ey soysuz
Ey eşkıya
Yaptıklarını bir gör
Yakan sen!
Yanan ben

Hele bakın zalimlerin ettiğine
Şu yanan yuvalar neyin nesine
Toprağa düşen candır,bedenler
Acımla yıkıldım melülüm yine.

Kanat çırpıp uçan telli turnalar

Uçan kuştan esen yelden seni sorduğum
Daima resmini koynumda saklı tuttuğum
Haylı yıllar oldu,sen yuvadamızdan gideli
Gel gel kurban olduğum canım yavrum gel.

Bahrlar,yazlar nice kış peş peşe geçti gitti

Devriâlem turu değil biz ölüme yürüyoruz
Baş kaldırdık bu düzene zulümleri vuruyoruz
Tüm geceler sağır olmuş gün düşmüyor sabahlara
Ey ezenler görün bizi ölümü öldürüyoruz

Demirleri pas çürütür duvarları nem kemirir