Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Ah kadın vah kadın!
Yürekten seven kadın,
Hava, su,ateş kadar…
Toprak gibi kutsal,
Gülden daha nazik olan insan!
Toplumu sınıflı,

Hep dört gözle beklerim baharı, sıcak yazı;
Kirpiklerinden umut güneşi topladığım,
Her bir bakışında koca volkanlar patlayan!
Ama hep yürekli Diyarbakır kızı Rewşan.

Her güneş batımında başlayan bir talanda,

Yine ulu dağların başına karlar mı yağdı
Mor sümbül veren o bağlara kış mı geldi
Yaz geçti bahar oldu buralarda sıcak var
Oralarda halen bitmeyen kış mı var oğul?

Oy can oğul Kars’ta kara kış gitmedi mi

Ez dengê gelanim,xule xula avanim,
Çem û kanyan de dikişim wek dilan;
Salane ez heme,dîroka min jî kevne,
Bûyûna Azer,mirina Nemrut diznim.

Ez li Ararat’ê tofana Nuh xelaz bûm!

Hani o söylenenler,
O vaatler nerde kaldı?
Hani barış,demokrasi gelecekti!
Analar ağlamayacak,
Ülkede insanlar gülecek.
Her gün bayram olacaktı!

Hewar û hewar demsal payîz e
Panos, Elaşgir, Giyadîn biberf e
Ez xelitîm û bi ser de birîndar im
Per û baskên min jî li min şikestî.

Gumana min ew guman e dilo

Günülerdir aşkla,özlemle
İçten içe yanan
Sevgiye sevgi katan
Yüreği yara bere
Damla damla kanayan
O yaralı can benim.

Yüce başlı karlı dağlar yüreğime acı doldu,
Yel estikçe rüzgâr vurdu beni bu hallere koydu;
Al güllerimi yoldular, beni dertlere saldılar…
Hep ah û zar ağlıyorum gözlerimin feri soldu.

Çoktan sevincim tükendi, hep dövünüp ağlıyorum,

Kimi denizlere, ummanlara açılır
Altında muhteşem yelkeni, yatı
Sahillerde villaları
Birçok yerde hanı, hamamı var
“Sofrasında kuş sütü eksik “yalnız
Yine doymak bilmez

Ölümün kıyısında
Namluya
Mermiler sürüldü
Yaşama kızıl kan taştı
Bir servi boylu daha yıkıldı
Yine yaz bahar döndü hazana