Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Yoksulun,emekçinin talihi
Kara kalemle
Zenginin,kodamanın
O şatafatlı yaşamı
Renkli kalemle çizilmiş
Dağ,bayır onlara yol

Êdî ev qas stem bes e
Şoreşî ya hevdem hez kin
Tu pakrewanan bîr nekin
Têkoşîna gel bilind kin

Ji bo welat, kom bin werin

Şu bozuk dünyanın gidişatı insanı kudurtuyor
Tüm toplumu kıskaca alıp
Çılgınlığa götürüp
Düzende acıları, ıstırabı artırıp
Kuşları yuvasız, insanları evsiz-barksız bırakıp
Yaşam telaşını, özgürlük sevdasını bir ömre sığdırıyor

O öldürücü pimi niye çektin
Sen beni neden yıktın harap ettin
Mademki seni ben çok seviyordun
Sen benden ne çabuk ne tez vazgeçtin

Ben ne edeyim? Fermanım yazılmış

Hazan vurdu yaprak, yaprak döküldüm
Ne bağ, bahçe nede güllerim kaldı
Fırtınaya tutuldum kökten söküldüm
Kırılmadık ne kök ne dalım kaldı

Leylekler, turnalar çoktan gittiler

Kırdılar yüreğimi ne edeyim?
Başımı alıp gurbete gideyim,
Yine gözyaşım ab-ı revan oldu,
Artık neyim kaldı ki ben vereyim?

Yaralı ceylan gibi biçareyim…

Suwarê hespê kehêl hespê xwe zînke
Rabe here, welatê me bende te ye
Li îşev me re hawarî û gazî hat
Dibêjin axa me dîsa ber topa ye

Suwarê hespê kehêl hespê xwe kaşke

Varto’da ölüm sessizliğidir bir bedende yükselen
Filizlenip uç veren
Yedi iklim
Dört mevsim
Özgürlüğe sevdalıyız
Yarınlara yürüyoruz

Lê keçê bejn ziravê,
Dimeşî diçî avê,
Pir rind û bedewî…
Rûçikê te wek tavê.

Por reşê kember zîvê,

Bu gecede sanki simsiyah perde
Mehtap karardı peki Lokman nerde
Dünyada böyle zülüm görülmemiş
İpi akrebe bağlı başı da yerde

Buralar bizim kutsal toprağımız