Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Hiçbir şen değil gönlüm, yıkıldım kaldım
Şu seher vakti, yandım ben ha yandım
Dost neyleyim içimi dert bağladı
Oturdum derdimi taşlara yazdım

Gam elinden coşmuş gider feryadım

Gönül gam, keder ile hep eridim
Üzme beni, kaçma benden ne olur
Dargınlıklar, küskünler kalmasın
Gitme benden, her gözyaşım sel olur

Gönül bende dert, acı hiç bitmiyor

Hücremde zaman geçmiyor
Hiç günde bana doğmuyor
Mezar gibi olan bu yer
Bana eza, dert veriyor

Gardiyan bir haber var mı?

Garibanlara güneş doğsun
Uçan kuşlar yuva kursun
Çiçeklensin tüm umutlar
Kara toprak güller koksun

Yağsız kazan bulgur görsün

Sen baharsın, ben o üşüyen yürek
Erit dağlarda karları, buzları
Sen bereket, ben çorak toprağım
Bırak aksın üstüme, Muş çayları

Sen yemyeşil dallarda, yapraklarda

Nidem, nidem yine şaşırtın beni
Geceye, karanlığa vurdun beni
Hırıçın boran gibi sineme estin
Kolay yıkılmazdım, sen yıktın beni

Derdimi demeye yetmiyor sözüm

Gözlerinin ışıltısında kayboluyorum,  bu yaşam kavgasında
Uykumun en tatlı yerinde
Tebessümünle
Uyandım
Sensiz, sessiz gecemde
Uğrunda ölünecek kadar güzel

Gede lawko çûna te ji min re bû derd
Bê te jiyîn min re kozir e, agir e
Şewata evînê şewateke zore
Xorto were destê min bigire

Gel, yan yana toprağa uzanalım
Işıldayan yıldızlara bakalım
Sıcaklığım bedenine aktıkça
İnlemelerini yer-gök dinlesin

Kulağıma hoş geliyor sözlerin

Bir bilsen, bir bilsen ne çok ama ne çok içimde geçti
Çok görestiğim o Adapark' lı günlerimizi
Ve
Gemlik sahilinde
Apansızın
Elerimle birleşen ellerini