Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Ev çi dimen çi dûmane? Fîgana, fixana dilane,
Zordestî ya neyarane, hawarîya me gelane!
Derdê welat pir girane, deşt û zozan lê xopane…
Mal wêranin gund xeranin, xemgînîya me gelane.

Ev zor dewlet yê Tirkane, dijrabûna me Kurdan e,

Oy geldim ölüme geldim,
Kardeş vurmaya geldim!
Oy bacım ben cephede
Sülüs aldım öyle geldim!

Ben geldim oy dostlar

Yine gece ayaz mı ayaz
Bahara sayılı günler var
Derinden gelen o uğultu
Evleri sağa sola savurdu

Şafağa karşı yer sarsıldı

O yıldızlar o yürekler
Gecenin sabahında
Birer birer
Sessizliğe gömüldüler
Onlar o canlar
Şimdi dost arar oldular

Bilmem ben bir deli, divane miyim?
Her bir yerde kaçar oldum,
Günüm gece oldu, gecem de zindan,
Şu başımı alıp gider oldum ben.

Olduğum gibiyim yalan olmasın,

Benim ezilen yüreğim ben yıkıldım, viraneyim
Bir sen bilirsin birde ben, gayri boynum bükük benim
Bir yanda esen poyrazdır bir yanda vuran düzendir
Başımda dolaşan derttir, hüzündür ah ben neyleyim

Benim elim, kolum bağlı şu cenderede yoruldum

Öfke sinmiş yüreğine kan bürümüş gözüne!
Bir saltanat tutkusudur işlenmiş yüreğine,
Özentisi padişahlık emir-ferman sevdası;
Sağ gösterip sol vuruyor güvenilmez sözüne

Fakir-fukara edebiyatıyla çok rol aldı,

Matem kokulu yaslı Menice annem,
Rengârenk kelebekler, körpe bahar çiçekleri…
Boynu bükük lâleler, mor, kızıl, mavi sümbüller,
Bahar’a sayılı günler kala ocağımızda bir ağıttır bizim.

Yeryüzüne huzme huzme dökülen güneş;

Dünya kan ağlıyor,Filistin yanıyor!
Ölüm gelmiş ölüm yine kol geziyor,
Musalla taşları kırık,tabutlar yanık,
Gök duman duman Filistin yanıyor.

Ortadoğu hep böyle vahşet yaşıyor!

Evîna nav dilê min ronahîya çavê min
Ez bi gorî roja te, ez heyrana navê te
Bilbila min eşqa min; ez qijikê ez mehrûm
Rabe ware zû ware, ez hêvîdarê te me

Bêhna te difnê min de dengê te guhê min de