Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

“Ne anlaşılmaz adamım ben” diye söze başlamayı, asla sevemedim inan
“Nasıl anlaşılsın, anlaşılmazlığı kafaya koymuş, sürekli pimpirik olan”
Nice zamanlar öldürdüm boşuna, şimdi duygularım kaybolan zamana pişman
Nostaljilerim vardı hayatımın her köşesinde, anılarım benim için can

Ne güzel düşlerim düşüncelerim vardı geçmişimde, geri gelmeyecek olan

Rüzgârla fısıldandım bugün, geçmişten gelecekten söz ettik, sıkıcı haberler
Rol icabı yaşadığım olaylar o kadar çoktu ki, asıl değil, sanki roller
Rollerine baktım hayatımın, kendimden, içimden gelen yaşam hangisi, neler
Resmi yaşam vardı, hayatımın en büyük rolü, robot misali düzenlemeler

Rızan yoksa resmi yaşama, çelişkilerini sorguluyorsan, yaşam zindandır

Ah kalbim söylesene, neler geldi, neler geçti, yaşadığım kısacak dünyada
Alabildiğine hızlı geçiyor zaman, yetişmek ne mümkün, hayatın arkanda
Ağlasan da, kızsan da işe yaramıyor, nedense hiçbir şey gelmiyor kıvama
Artık biliyorsunuz, günün modası, demlenmekten çıktı, çaylar oldu sallama

Açıkça söyle, ne oluyor ne bitiyor hayatın içinde, değer mi yalana

Ensesi kalın tabiri vardır hani, kökü dayanır bohemce bir felsefeye
Enikonu “tuzu kuru hayatları olanların”, ömrü yürürken geleceğe
Ensesi kalın olma çabası gösterenlerin tavrı hiç dönüşür mü sevgiye?
Elimi vicdana koyarak tartışmak istedim yaşamı, oturmadı dengeye

Emek nedir? Alın teri mi? Bedenin yorulması mı? Dökülür mü kelimeye?

İkindi “güneşinin gölgesi uzun olurmuş”, kıyaslamadım, doğrudur belki
“İnsanın gölgesi uzun ya da kısa olsa ne olacak” o kadar önemli mi?
İkindi güneşinin ömrünün kısa oluşudur belki asıl sözün önemi
İlkle son ortasında ne varsa önemli değil insan için, asıl son önemli

“İzmir’in kavaklarını” dinlerdim eskiden, görmedim kavakların hiç birini

İnci taneleri gibiydi küçük kızın dişleri, harikaydı gülümsemesi
İlk defa gördüğü birisine bu kadar samimi davranması çok, çok güzeldi
İri gözleriyle arabanın arka koltuğundan gülerek seyrediyor beni
İlginçti, trafikteydik, önümdeki arabadan kızın bana gülümsemesi

İnsanlarda çocuklar gibi tanımadıkları insanlara gülümseselerdi

İki kelimeden biri sevgi ama kurtaramıyor insan silahtan elini
İki yüzü var insanların, şaşı bakıyor insanlar görmüyorlar hilesini
İki elin sesi varken iyiliğe, gör artık iki elin çıkar ateşini
İki cihan bir araya gelse, insan göremezsin Tanrı’sını dinlemeyeni

İki adım ileri, bir adım geri düşünce arkasından gör bugün halini

Nergis bahçesi, kalbimin tam orta yerinde, rüyalarımın her biri bahçıvan
Ne gördüm, ne bildim bilmiyorum, yaşamımda yürüyorum sessizce yola revan
Nerdesin ey rüzgâr, bana bulutlarla gel, ıslat kalbime kadar, aklım hep duman
Nice dermansız dertlere düştüm, sormadığım kimse kalmadı yok derdime derman

Nü resimler yok hayatımda, bütün resimlerim giyinik, aklım değil perişan

Loş ışıklar altındayım, bütün hayallerim seninle, sensizlikteyim bunu bil
Lirik şarkılar geçer içimden, ama müzik yok, coşkuluyum her şeye mukabil
Linç edilirken kalbim sevgi sözcüklerinde, alıp gider başını kalmaz akıl
Limandan çıkıp deniz kıyısında yürürken, ayaklarımı acıtıyor çakıl

Livaneli söylerken özgürlük şarkılarını, kulaklarımda çınlıyor bir zil

Tecrübe dediğin nedir? Her insanın, diğerine bakmadan kendisine inat
Takip et insanı, insanlar yiyor diye, yemezlik eder mi hiç, hayata inat?
Tek tecrübe geçmişten gelen bilgiler mi insana? Tecrübe incecik bir sırat
Tek benlik üzerine kurulu gerçek, başkası ne derse desin, hepsini kır at

Tilki kurnazlığı ile övünür, insan çoğu kez tilkiden daha kurnaz, şah mat