Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Onbeş ayın en güzeli
Ekim zamanı kışın
Bin yılı aşkın yaşayan
Dokuz canlı yaratık gibi
Yüz derecede kaynayan suda
Elli ölçek koyduğum anıları

Karanlık ışık oldu yıllardır bana
Düşüp kalktığım tüm yollarda
Bir ağacın gövdesi, dalları, yaprakları
Yükselirken şıvgınlarıyla havaya
Ömrüm düştü her geçen gün hatıralara
Kelimelere sığdırabilir miyim anılarımı

Ülkem biraz gariptir
Ülkem biraz çelişkilidir

Ülkemin siyaseti
Dününde söylediğini
Bugün ret eder

Güneşi doğurmayan bir sabahtayım
Gökyüzüne bulutlanmaktayım
Kuş sesi, horoz sesiyle çınlamaktayım
Ve ben uyanığım

Bugün derdimi söylemeyeceğim

“İstanbul’un taşı toprağı altındır” dediler..
Anadolu’dan koparak geldiler
Siyasilere, rantçılara avuçlarındaki verdiler
Bütün umutlarını sel ile süpürüp yas ettiler
Kendi miyarlarının kıymetini bilmediler
Bir arabesk ağıt, bir türküyle yetindiler

Bir düşünce ki, insana arkadan, arsızca haince saldırıyor
Hayal kırıklığı, kendince güya insanlık dışı düşler kuruyor

Söylemin güzelliği, insanlığın erdemliliği bir kenara
Bir hınç, bir kin, alabildiğine coşkun, davranışı kara

Altın
Yükseldi, düştü, durdu

İnsan
Büyüdü, küçüldü, kudurdu

Gürültünün ortasında sessizlik
Krizlerin ortasında dinginlik

Ne zordur? Bilinmez
Ne güzeldir? Düşünülmez

Dostum,
Sorma bana,

Niye,
Duramıyorsun, yerinde diye?

Yaşamın doğasında
Doğar yaşarım
Her insan gibi

Ve her insan gibi
Bebeklik, çocukluk