Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Çılgın düşlerim mi var sanki
Var desem inanan olur mu ki?
Çılgın düşler kurmayı çoktan bıraktım
Bir zamanlar deli divane insanlıktım
Çarşıda pazarda dolaşırken insan içinde
Onlar gibi olmak vardı kalbimde benliğimde

Bir damla su
Kaç insan eder?

Zalim
Zulüm eker

İnsanın sevdikleriyle beraber olması
Hayatının her köşesini doldurması
Aklın, duyguların, sevgiyi yaşaması
Hayatın en güzel yönü olsa gerektir
Belki de her insan bunu beklemektedir

Kendime dönekliği hiç yakıştıramam
Hâlbuki o kadar döndüğüm var ki anlatamam
Nice sözler verdim hayatta kendi kendime
He sözümden dönerken, dönekliği yakıştıramam kendime
Belki döneklik deyince başka şeyler gelir aklıma
Yarı yolda bırakılan arkadaşlar veya dava

Gündüzleri güneşe
Geceleri aya ve yıldızlara
Dalıp gittiğimde
Güneşin, ayın, yıldızların altında
Ne çok insan var dünyada
Diye düşünürüm bazen

Bugün dostluk üzerine konuştuk
Birçok doğruda buluştuk

Dost ayrımlarında
Dostluğu kavramlaştırma

Dünyadaki yaşamları tanıdıkça küçülüyorum
Hâlbuki kendime ait dünyayı ne çok büyütmüştüm
Bazen bencilliğim ayyuka çıkmış, dünya benim demiştim
Düşlerim, düşüncelerim, hayallerimle, dünyama girmiştim

İnsanları tanıdıkça, insanlık denizinin bir damlasıydım

Çerçevesi çizilmiş resimler gibi hayat
Özgürlük alanları sınırlı ne yaparsan kabahat

Sınırlar içinde özgürlüğü tatmak istersen
Kapı kulu olman gerekir en iyisinden

Dilimizin üstü yelpaze
Çıkan söze bak kepaze
Tükürülür ortaya pespaye
Gerçeği yok sanki hikâye

Seyredildim görünmez gözle

Ey aklım, artık tahammülüm kalmadı yeter, gezinip durma, başıboş avare
Eşkıya düşlerim var, önü alınmaz, gerçekleri çalarım, girerim her yere
Eski günler hatırına acı bana, kalbim yorgun, gergin, çevirme dalavere
Ekin biçtiğim günler geride kaldı, o günler bıçkın, o günler sessiz, kefere

Emekli oldum, artık sende emekli ol ey aklım, sürekli çalışmak nereye?