Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Bir düşünce ki, insana arkadan, arsızca haince saldırıyor
Hayal kırıklığı, kendince güya insanlık dışı düşler kuruyor

Söylemin güzelliği, insanlığın erdemliliği bir kenara
Bir hınç, bir kin, alabildiğine coşkun, davranışı kara

Altın
Yükseldi, düştü, durdu

İnsan
Büyüdü, küçüldü, kudurdu

Gürültünün ortasında sessizlik
Krizlerin ortasında dinginlik

Ne zordur? Bilinmez
Ne güzeldir? Düşünülmez

Dostum,
Sorma bana,

Niye,
Duramıyorsun, yerinde diye?

Yaşamın doğasında
Doğar yaşarım
Her insan gibi

Ve her insan gibi
Bebeklik, çocukluk

Etrafımızda ne çok kötü olay oluyor
Hiçbir zaman başımıza gelir demiyor
Öylesine yaşayıp gidiyoruz
Rüzgâr önünde savruluyoruz

Bilgiyle, akılla hayata baktığımızda

Ay düştü,
........Bugün yüreğime.

Seslendi,
….Ben seni,
……..Çok dinledim,

Bir söz vardır
“Kişi; herkesi kendisi gibi bilir”

Bilemem,
Doğru mudur, değil midir?

Sel alıp gidince
İnsanı alır düşünce

Sela okunur düşe
Hasret kalır gülüşe

Ruhumdaki şair
Coşturur etrafındakileri
Kuşlardan
Ağaçlardan
Derelerden
Tepelerden