Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Dünyanın en acımasız
En büyük savaşlarını
Bütün bu savaşlarda
Yaptığı insan kıyımını
Dünyanın her tarafını
Kendi çıkarlarıyla

Ölmenin sıcaklığını yaşamadan
Yararlanmak istiyordum hayattan

Bu bir düştü benim için
Birçok insan ölüme çağırırken

Ucuz duygularım var benim
Canı istediği gibi davranan
Ukala umutlara yenilgin
Zamana çıkarcı yaklaşan

Hazır cevap dilim var benim

Sineğin iki kanadı
Değince
Biri zehirdi
Diğeri panzehir
Dediler bir zaman
İstersen inan

Henüz yeni doğmuş
Hiçbir şey bilmiyordum
Bütün heyecanımla
Konuşmayı öğrendim
Sonra yazmayı okumayı
Sonra kültürleri tanımayı

İnsan olarak geleceğe hayalim yoksa
Her hangi bir düş kurmamışsam zamana
Yemek, içmek, eğlenmek üçlüsündeki yaşamla
Bir ömür çizmişsem kendime, güya akıllıca
Ne olabilir ki insanlık adına, insanca

Gümüş tavada istiyorlar
Biliyorum hiç doymazlar

Hatta altın tepside sunsun istiyorlar
Ne kadar verirsen ver hiç utanmazlar

İnsanlar değişim isterler
Ama değiştireni istemezler

İnsanlar dayatmayı severler
Ama dayatılmayı istemezler

İnsan/insanlık onuruna
Muhakemesine/aklına
Olayları kavramasına
Darbe vuran olgudur

Düşündürmemeyi

Eğilmeyen baş
Dik baş
Arkasından akıtır göz yaş

Uzanır gökyüzüne
Bir üçayak