Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Kıvrılıyor kelime
Anlam, anlam üstüne
Düşüyorken kalbime
Kalbim atar, delice

Noktasından virgüle

Güneşi gölgede görünce
Gördüğüme şaşırdım önce
Güneş üstüne binmiş dayatma
Gölgelerde dolaştırıyor güneşi
Güneş sinmiş dayatmalarda
Gölgeyle oyunda yeniklik içinde

Günler ağardı
Günler karardı
Gözlerim aradı
Gizemlerde misin?
Görmedim nerdesin?

Bir iken birlikte
Birlik olduk birlikteliklerde

Birlik olduk insanlarla
Birlik olduk doğayla

Kuvvetsiz dile
Anlamsız söze
Dayanak lazım diye
Sığınılır kişilere

Dilini kuvvetlendirse

Zorbaların tarihinde
Yetişir karşı zorbalar
Vetiresi böyledir tarihin
Üzülüyorsa halklar
Umutla hayata bakarlar
Tutuşan kalplerinde

İnsan olmanın gereği acıyı içinde hissetmek
Hissedilen acılardan insanca eylem üretebilmek

Doğa, insana acıların en büyüğünü hatırlatıyor
Daha dün, Japonya tsunamilerle anılıyor
Bugün ülkemizde deprem felaket dağıtıyor

Biri çile çeker minderde
Biri özgüven kazanır Tibet’te
Birinin altında seccade
Biri gezer tepelerde

Her biri kendine göre

Dolaşırım yeşillikler içinde
Her yer sarıya, karaya boyanırken
Bastığım her yerde anılarım tazelenir
Kitaplardan öğrendiğim geçmişle
İşte şurada ölüyordu insanlar
Şurada sürülüyorlardı köleliğe

Geçmişte hep kendimizi kandırdık
Önce belli doğruları kabul ederek
Aslında yanlış olan,

Sonra, doğru diye yanlışlarla yargıladık
Tüm yanlışları doğrularak