Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Büyükşehir
Zeytin peynir
Ekmek gibi
Yok ki dibi

İnsanı harcıyor

Aklımı kapıda bırakıp
İçeriye girdiğim yıllar
Kaldı anılarımda

Öğrenmek için sıralanan sorular
Onlara göre hep sapıkçalar

Kar düşer saçlarıma
Görenler hayran başıma
Kristallerinden ışık süzer
Pırıltıları şaşırtmaca

Bir damla su

Bugün Pazar
İçimde değişik duygular
Diye başladım, geç vakte kadar
Bilgisayarımın başına oturduğumda
Duygularımı dökmek istedim mısralara

Yolum düştü bir şehre
Şehir şahit her şeye

Şehir dünyanın ortasında
Medeniyetler kavşağında

Sıradan bakışlarımı çevirdim doğaya
Derinliğine inmeden hiçbir şeyin
Seyretmek istedim doya doya
Hiçbir şeyi aklıma getirmeden
Belki dinerdi o zaman kalbimin acısı
Fikrimin, aklımın, hayalimin sancısı

İçimden ince çizgilerle düşünmek istesem de
Çoğu zaman kalın çizgilerle düşünürüm
Sözlerimi yumuşak harflerle söylemek istesem de
Gerçeklerin acımasızlığıyla büyük harflerle söylerim

Hayatta gördüğüm tek gerçek

Her insan doğduğu yaşadığı ülkenin insanıdır
İster istemez, ülkesinin çıkarlarından yanadır

Bir Alman olsaydım
Veya bir Amerikalı olsaydın
Ya da Uzakdoğulu Çinli olsaydım

Bebek hayatı
Ağlayarak gülerek öğreniyor

Bebek varlığını
Ağlayarak gülerek gösteriyor

Hüzün gizlendi
Bilgi kirlendi
Tarihe mimlendi
Yalana sarıldı
Adı riyakârlıktı
Gerçek karıştı