Mehmet Cıngır Şiirleri - Şair Mehmet Cıngır

Yeşil bir ot gibi büyüdüm dünyada
Bastılar üstüme.
Bak sarı sarı akıyor kanım.
Tutuldu dilim,
Ağrıyor her yanım.

Vatan bir bütündür;bölünmez dedik
Bayrak,şereftir; namustur, inmez dedik
Devlet ebet-müddet,millet aziz dedik
Fakat nedense darbeyi yine biz yedik
Ah ben n’eyleyim,n’eyleyim,n’eyleyim!

Anılar gibi cama vurmayın ey damlalar!
Biliyorum geçti bahar yaz;geldi sonbahar.
Bundan sonrası ki, kış mevsimi biliyorum
Şunun şurasında göreceğim birkaç gün var.

Bilinmez kış mevsiminde neler gelir başa,

Gün battı akşam oldu demin,
Ve perde perde soldu yüzüm.
Karardı semavet-ü zemin,
Görmez şu dünyayı gözüm.

Nereye baksam çıkmaz sokak,

Dudağında garip bir tebessüm
Yanık yüreğinde hun
Kavurucu çöllerde
Leyla’sını arar Mecnun

Yandı çöl,durdu zaman

-Yağmur yağmıyormuş,
-Yağmasın.
-Bulutların suyu çekilmiş,
-Çekilsin.
-Toprağın dudağı çatlamış,
-Çatlasın.

Dalarken Mehmedim şehadet uykusuna
Düştü zalim kefereler Gayya Kuyusu’na.
Bir daha gördü dünya mehmedimin gücünü,
Ve aldı kan ağlayan anaların öcünü.

Antalya-Varsak’ta,takavut,
Bir garip ozan Mehmet Cıngır,
Ne saz çalabilirim ne ut…
Bazen ağlarım hüngür hüngür!

Gün olur uyurum derbeder,

Gördüm ben seni ilk defa merdiven başında
Demir parmaklıklara tutunmuştu ellerin.
Bir ayağın da merdivenin beton taşında,
O gün en güzeliydin sen kırmızı güllerin.

Alıp pılını pırtısını gitti mart
Ve kurtuldu kül olmaktan kazma-kürek.
Haydi uyanın çiçekler,bitti her dert!
“Merhaba”desin güneşe her bir yürek!