Mehmet Bicik Şiirleri - Şair Mehmet Bicik

Bir
sonbahar günüydü.
Hayatımın
en hüzünlü
Eylülüydü.
Bir sabah

Vefâsızsın hem de âdi, maskara!
Bulamıyorum seni anlatacak kelime…
Depresyondayım düşünüyorum kara kara,
Gülüyor insanlar ağlanacak halime…

9 Aralık 2001, Burhaniye

Olan oldu.
Vâde doldu.
Ayrıldı yollarımız...

Dileğim senden:

Yıkıldı yuvam, bitti huzur,
Deyip ağlar, boşanan adam..
Düzenim, sağlığım hep bozulur,
Deyip ağlar, boşanan adam..

Evinde ağaydı, hem de beğdi.

O şehir benim, bu şehir senin,
Deyip dolaşır boşanan adam…
Yolları açık olsun gidenin,
Deyip alışır boşanan adam…

Her ortama girer, çıkar.

Yandı yürek,
Söndürmeye su gerek.
Burnunda yok ki direk,
Sızlaya…

İster sev, ister at.

Sesin,
Sesin etkilemişti
İlk kez…
Sonra,
Dokunuşun…
Ürpermeyle

Lâle, menekşe ağladı,
Yüreğimi dağladı,
İçerimi dert bağladı,
Ben yârimden ayrılınca…

Bülbüller hiç ötmez oldu,

Plaja inmiş bir ceylân sanki,
İnsan görünce ürker kaçar…
Gözleri o kadar güzel inan ki,
Yaralı gönlümde yâre açar…

Uzanmış sâhile sere serpe,

Daldım,
Elyazması kitaplara,
Kaybolan sevdâmı aradım
Hattatların yazılarında…

Gülmeyi unutmuş