Mehmet Bicik Şiirleri - Şair Mehmet Bicik

Kadınım, kısrağımsın.
Evim, barkım, bağımsın.
Kapalı tüm yollarım,
Sen benim son durağımsın..

7 Aralık 2001, Burhaniye

Senin yoluna ömrümü adadım,
Seni sevdiğimi bilmedin, Yâsemen! ...
Vuslat için ağladım gecelerce,
Gözyaşlarımı silmedin, Yâsemen! ...

Gece gündüz peşinden koştum,

Geçsin bu günler,
Bitsin gördüğüm rüyâlar,
Yok olsun kurduğum hayaller,
Hayallerimi yıkana yazıklar olsun…

Bitmez vaatlerle kızını sevdirene,

Unutmak istiyorum seni,
Gönderdiğin lâleyi,
O sıcacık öpücüklerini,
Tatlı tatlı sözcüklerini,
Senden kalan tüm hâtıraları…

Mâlûm an gelir,
Boyun eğersem kader yazıma;
“ K ı z ı n ı n ö z l e m i n d e n,
K a r ı s ı n ı n s ö z l e r i n d e n
Ö l d ü. ”
Yazın mezar taşıma! ..

Kırmızı renginle benziyorsun güle.
Uzaktan çok güzel görünürsün lâle.
Görünce seni, dalarım hülyâlara.
Sen ise mahcup mahcup bakarsın, lâle! ..

Etrafında meleşip durur kuzular.

Sevmiyorum artık duyuyorum nefret,
Yaralarım sarmadın durmadan azar…
Etmedin gönlüme zerrece merhamet,
Aşk, sevgi ne varsa bitirdin azar azar…

Ne çıkar olsa da dostun yazar,

Çalışırdım gündüz gece,
Kesildi şimdi hızım benim...
Şiir yazardım hece hece,
Yazılmaz oldu yazım benim…

Yedirirdim özel özel,

Nisan yağmurları hatırlatır bana,
Mutluluktan uçtuğumuz güzel günleri…
Ne varsa götürdün sevgiden yana,
İstemem senle yaşadığım mutlu dünleri…

Mutluluk ülkesinin dikenli hep yolları,

Salmanlı Ovası’nda bir kız,
Melûl, mahzûn, boynu bükük..
Yüzü kirli, rengi yağız,
Elbiseleri solmuş, şalvarı sökük…

Yüzü gülmez, gözlerinde yaş.