Maziden kalanlar Şiiri - Serhat Gazi

@SERHAT GAZİ:
Bir sandık açılır zihnimin kuytu bir köşesinde usulca,
İçinden sararmış fotoğraflar, unutulmuş kokular dökülür.
Zamanın tozlu raflarında unutmaya çalıştığım ne varsa,
Birer birer karşıma geçer de gözlerimin içine bakarak gülümser.
Bir zamanlar hayat dolu olan o sokaklar şimdi ıssız,
Bir zamanlar kahkahalarla dolan o odalar şimdi derin bir sükût...
Yıllar geçip gitmiş de biz hep aynı yaşta takılı kalmışız sanki,
Gidenler gitmiş, kalanlar ise sadece mazinin gölgesinde sığınak aramış.
Ne çok şey biriktirmişiz meğer ahşap kokulu o eski günlerden;
Sıcak bir çayın buğusunda saklı kalmış dostluklar,
Bir bakışla anlaşılan o derin, o samimi duygular...
Şimdi her şey ne kadar hızlı, ne kadar yüzeysel ve yabancı.
Dokunduğum her nesne maziye yazılmış bir mektup gibi durur karşımda,
Oysa göndereni çoktan göçüp gitmiş bu fani diyardan.
Elimi uzatsam tutacakmışım gibi yakın tutunur hatıralar,
Ama ne zaman sarsam kollarımla, sadece soğuk bir rüzgâr geçer avuçlarımdan.
Sırtımızda maziye ait kırık dökük anıların yükü,
Önümüzde ise ne getireceği belirsiz o yorgun yarınlar...
Yüreğimde taşıdığım bu sızıyı ne bir kelime tam anlatabilir,
Ne de dışarıdan bakan biri içimdeki bu sessiz yangını görebilir.
Herkes kendi yolunda koşarken gürültüyle,
Ben maziden kalan bir kaç dizeye sarılıp öylece duruyorum.
Gözlerimi kapatıp da o eski günlerin şefkatine sığındığımda,
Anlıyorum ki insan en çok kaybettiklerinin toplamından ibaretmiş.
Bütün sesler susup da gece kendi kabuğuna çekildiğinde,
Bir ben kalıyorum geride, bir de maziden kalan o sessiz gölgeler...