Mavinin Suçu Şiiri - Sabri Servetoğlu

Bir rüzgâr esti bugün.

Adına rüzgâr demeye dilim varmadı;
bir şey geldi,
yüzüme dokundu,
canımı acıttı.

Sokağın başında bir çocuk
mavi bilyeler oynuyordu.
Aklıma sen düştün.
Mavinin de suçu varmış meğer.

İnsan,
bir rengi bile özlermiş.

Ne zaman gökyüzüne baksam
bulutlar senden yana.
Ben yağmuru seyrediyorum,
onlar seni.

Biri,
"Unut," dese kolay.
Ama senin gözlerin
unutulacak cinsten değil.

Ne giyersen yakışırdı sana.
Bunu söylemekten utanmıyorum.
Çünkü bazı insanlar
bir elbise gibi değil,
bir mevsim gibi yakışır hayata.

Şimdi ben,
yağmur başlayınca camın önüne geçiyorum.
Belki bulutlar senden gelir diye.

Olmuyor.

Yine de gökyüzüne bakıyorum.
İnsan,
sevdiği bir çift mavi gözü
kolay kolay unutamıyor.