Yâ Rab başım kazan gibi,
Bu çekilmez ağrı niye?
Hey devletim! Bazımızın
Niye açık bağrı, niye?
Şakıyan her kopuz yalan,
Sırtlamışım öfkeleri taşıyorum evime,
Kertenkele sürüleri ayağıma basıyor.
Kısrakların dizginleri dolanmışken elime
Uçurumun kenarında başkaları kasıyor.
Sardı beni avcılara yem olacak bir kuşken
Dost diye bağıra bastıklarımız
İhtiyaç olunca yürüdü gitti.
Yâr yolu gözleyen yastıklarımız
Bekar evlerinde çürüdü gitti.
İyimiz, kötümüz, kaba sabamız;
Zifiri körlüktü yokluğun canda;
Gören gözüm, tutan elim olmadın.
Hayâline bakıp her gün tavanda
Sana gülüm dedim, gülüm olmadın.
Kanım dondu tavrındaki kurumdan,
Büyük âşık olma derdim olmadı;
Aklıma taktım ya, benden bu kadar.
Sanki benden başka adam kalmadı;
Karşında şıktım ya, benden bu kadar.
Tamam, hayran oldum selvi boyuna;
Ağzımızdan çıkan sözü
Döndürmesi kolay değil.
Yükseklere bakan gözü
İndirmesi kolay değil.
Kitap olur rafımızda;




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!