Kuruyan Bahçeler Şiiri - Yücel Özkü

KURUYAN BAHÇELER
Nicedir kendi dalını,
Sessizce kırıyorsun,
Bir başkasının susuz gecesine
Ömrünü akıtıyorsun.

Çölün açlığı dinmiyor,
Ne yağmur yetiyor ona ne bahar,
Sen avuç avuç umut verirken
Kendi yüreğinde büyüyor zarar.

Her verdiğin damlada biraz
Soluyor içindeki çiçekler,
Bir yabancı gölge serinlesin diye
Senin güneşin erken tükenir.

Oysa insan önce kendi toprağını
Yeşertmeli sabırla, sevgiyle,
Yoksa başkasına can olayım derken
Kalır kupkuru kendi içinde.

Yücel ÖZKÜ
25 Mayıs 2026/16:38