İçimde Kuruyan İrem Şiiri - Dr Yusuf Polat

Önce susuz kaldı zihnimin sesi
Sonra ben kuruyan bir dal
İrem, bir masal değilmiş meğer
İnsanın içinde kuruyan son pınar

Ne zaman yürümeye kalksam
Arkamdan bir şehir çöktü.
Her taş, altında kalmış
Bir çocuğun sessizliğini sakladı.

Bir mendile sardığım yüreğim
Çoktan kan kokusunu öğrendi.
Gül açıyor belki; ancak bahar
Ölmüş umutları yeşertmiyordu.

Yaprak gibi düşmüyorum artık
İlk esen rüzgârın önüne
Baharın son düşen yaprağıyım
Düşmekten değil
Beklemekten dolayı sıkılmıştım

Siyah gözler beni sana götürmesin
Bırak, aramızdaki mesafe
Kemanın son notasına dönüşsün.
Çünkü aşk, kavuşmanın değil;
Bir ömür boyunca aynı yıldızı
Ortak gözle seyredebilmenin adıdır.