Kuruyan ağaç Şiiri - Hasan Muslu 2

Bazı ağaçlar baltayla değil, beklemekle kurur.”
Ben ağacın en ince dalıydım;
Gövdem sendin, köküm de sen.
Toprağa her tutunuşumda
Adını fısıldardı rüzgâr.

Bir seher vakti,
Sessizce geçti ayrılık.
Ne kuşlar kondu dallarıma,
Ne yağmur uğradı yurduma.

Önce yapraklarım düştü,
Sonra gölgem terk etti beni.
En son köklerim sustu;
Toprak bile tanımadı sesimi.

Ben seni yuva bildim,
Sen meğer bir mevsimmişsin.
Ben ömür boyu baharı beklerken,
Sen rüzgâr olup geçip gitmişsin.

Her gece adını andım;
Yıldızlar şahidim oldu.
Ay sustu, geceler sustu,
Bir ben susamadım.

Dallarım kurudu sensiz,
Kuşlar başka bahçelere göçtü.
Gövdem dimdik görünse de
İçimden bir orman çöktü.

Şimdi hangi rüzgâr esse
Senden bir iz arıyorum.
Her sonbaharda biraz daha
Kendimden kopuyorum.

Bir gün yolun düşerse
O eski ağacın yanına...
Kabuğuna elini koy;
Hâlâ kalbim atıyorsa,
Bil ki seni bekliyordur.
Çünkü bazı ağaçlar
Kesildiği için değil,
Sevdiği dönmediği için kurur.