Künyesi Rüzgar Olanlar Şiiri - Bahtiyar Cm

Uzak dağların ayazı vurur şakaklarımıza,

Burası uçurumların, rüzgârın kucağı.

Gece, zifiri bir katran gibi çökmüş üstümüze,

Ama sönmemiştir içimizdeki o kadim ocak.

Cebimizde bir avuç tütün,

Göğsümüzde kırılmamış o deli umut.

Bize gurbeti ve gurbetin taş yollarını yazmışlar,

Namert pusularda sınamışlar dostluğumuzu.

Oysa bilmezler ki kirvem,

Biz bu çorak toprağa can suyunu terimizle vermişiz.

Kardeş kokan, emek kokan ellerimizle,

Söküp alacağız karanlığı şafaktan.

Duyuyor musun dalgaların sesini?

Bu ne ilk boyun eğmeyişimiz,

Ne de son sürgünümüz.

Dişini sık.

Dayan yıkılmanın eşiğinde.

Çünkü biz,

Ömrü hapislerde, hasretlerde tüketen,

Yine de o pırıl pırıl yüreğini teslim etmeyenleriz.

Bak,

Doruklardan aşağı çığ gibi iniyor inancımız.

Prangalar eriyor.

Şafak,

İnadımıza sökmek zorunda kalıyor!

Vurulsak da bin kere bu kahpe düzende,

Künyemizi toprak okur,

Adımızı rüzgâr fısıldar.

Ötesi yok kirvem.

Ya bu karanlık zifirinden yırtılacak,

Ya da bu yürek,

Son nefeste bile

Senin adınla çarpıp öyle susacak.