Küllerden Kalan Şiiri - Zeynep Ceylan

Öyle bir acı ki bu
Çektiğim sigara dumanından
Daha fazlası çıkıyor içimden
Sana nasıl anlatayım
Yaktığın ateşin verdiği acıyı

Her nefeste biraz daha eksiliyorum
Küllerim omuzlarıma çöküyor sessizce
Sen uzaktasın, ben savruluyorum
Yolumdan döndürecek tek cümleyi
Hiç kurmadın

Sustukça büyüyor içimdeki enkaz
Adını koyamadığım her cümle ağırlaşıyor
Sen bilmezsin
Bir insan susarak da kanayabilir

Gece oluyor, duman çöküyor kalbime
Uyku bile yüzüme bakmıyor
Seninle iyileşeceğine inandığım ne varsa
Şimdi tek başına can çekişiyor içimde

Öyle bir acı ki bu
Alışmak bile ihanet gibi
Unutmak desen, bana yasak
Ben seni içimde söndüremedim
Sen beni bir nefeste bıraktın

Bir yerden sonra
Acı da terbiyesini kaybeder
Ben kaybetmedim ama
Sana susmayı bıraktım

Yaktığın ateşi taşıdım diye
Kül olmayı da haketmedim
Ben yanmayı öğrendim belki
Ama diz çökmeyi değildi

Sen gidişini kader sandın
Ben kalışımı devrim
İçimde hâlâ sızlayan yerler var
Ama artık adı sen değil
Benim

Karanlığa indim
Çünkü en çok orada kendimle karşılaştım
Sesin yoktu
Ama yankın her yerdeydi

Kırıldığım yerleri saymadım artık
Hepsi aynı karanlıkta birleşti
Sen beni bitirdiğini sandın
Oysa ben
İçimdeki seni terk ettim

İsyan dedikleri şey
Bağırmak değilmiş meğer
İnsan en çok
Sessizce vazgeçtiğinde
Yakıyormuş geçmişini

Bak…
Bu karanlık senin değil
Ben seçtim
Ya isyanı alacaktım
Ya karanlığı
Ben ikisini de taşıyabilecek kadar
Kırıldım

Ve şimdi anla
Ben seni kaybetmedim
Ben senden kurtuldum

Yaktığın ateşle sınandım
Küllerimden yol yaptım kendime
Sen ardıma bile bakamayacağım
Bir karanlıkta kaldın

İsyanım adını taşımıyor artık
Acım sana benzemiyor
Çünkü ben
Yanarak öğrendim
Kim olmamam gerektiğini

Bu son duman
Ciğerimden değil
Hatırandan çıkıyor
Ve bil…
Beni yakan ateş
Artık beni aydınlatıyor.