Kırıla Kırıla Şiiri - Zeynep Ceylan

İnsan bir günde yok olmuyor aslında
Yavaş yavaş kırıla kırıla
Gülüşünden neşesinden çalınarak
Kayboluyor kendinden heveslerinden

Önce sesindeki o ışıltı sönüyor
Bir yabancı yerleşiyor aynadaki yüzüne
Suskunluk, bir hırka gibi omuzlarına iniyor
Dokunduğun her hayal, kalıyor elinde

Dökülüyor takvimden yaprak değil, umutlar
Eskiden kalma bir şarkı bile ağır geliyor
Sanki içindeki nehir, tersine akıyor artık
Kıyısında beklediğin ne varsa, uzaklaşıyor.

Bir veda değil bu, binlerce küçük kopuş
Her gün bir parça daha eksik uyanmak
Kendi kalbinde bile bulamamak o eski yolu
Ve sessizce, fark edilmeden... yok olmak.

Bir gölge kalıyor sadece, adımların yorgun
Eski bir defterde unutulmuş bir imza gibi
Kendi kalabalığında, en çok kendinden sürgün
Bitiriyorsun içindeki o masalsı harbi.