Araf’ın Eşiğinde Şiiri - Zeynep Ceylan

Arafın Eşiğinde

Kalakaldım bir kapı önünde
Hani Araf dedikleri o yerde
Ne içeri buyur edildim
Ne de dönüp gidecek kadar vazgeçebildim

Bir yanım “git” dedi fısıltıyla
Öteki yanım “kal” diye tutundu zamana
Beklemek ayaklarımı değil
İçimdeki sabrı eskitti

Adımı bilmeyen duvarlara yaslandım
Sustum, çünkü sesim bile yarımdı
Gelen acıttı
Giden eksiltti

İçimde tamamlanmamış cümleler
Dışımda yarım bırakılmış vedalar vardı
Ne senden vazgeçebildim
Ne de kendimden kaçabildim

Ben bu kapıda seni değil,
Kendimden vazgeçemeyişimi bekledim.

Burası ne cennet
Ne de cehennemdi
Burası insanın
Kendiyle yüzleştiği yerdi

Ve yine de
Kapı açılmasa da
İçimde hâlâ yürümek isteyen bir ben kaldı.