Sessizliğin dibinde büyür öfke,
dumanını önce gözlere saklar.
Bir bakış kararır,
bir söz kendi gölgesine basar.
Sabrın çatladığı yerden
ince bir köz sızar.
Ne ateştir henüz
ne küle razı.
İki ayrı gözde büyüyen
tek bir közdür o.
Dokunduğu aynayı bulandırır,
en çok da sevenin bağrında harlanır.
Ansızın çakan şimşek gibi
göğü değil, evi yarar.
Önüne ardına viraneler serer,
aklın kapısını içeriden kilitler;
vicdanın sesi duvara çarpar.
Koruduğunu sanırken yıkar,
sarılmak isterken yakar.
Öfke,
insanın elinde tuttuğu bıçak değildir;
önce sahibinin avucunu kesen
kör bir demirdir.
Fırtına diner sonra,
duman çekilir odalardan.
İnsan kendi öfkesinin
yıktığı yerde kalır.
Geç kalmış vicdan
göğsünü içeriden döver;
gözler sustuğu yerden taşar.
Közün kehaneti şaşmaz:
Yaktığın her şey
bir gün dönüp
içinde üşür.
Kayıt Tarihi : 17.07.2026 16:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
İnsan çoğu zaman öfkenin bir anda doğduğunu sanır. Oysa öfke, uzun süre susulan yerlerde büyür. Söylenmeyen sözler, ertelenen kırgınlıklar, taşınan hayal kırıklıkları zamanla gözlerde duman, kalpte köz olur. Başlangıçta yalnızca içte duran bu köz, sabrın çatladığı anda dışarı taşar. En çok da yabancıyı değil, en yakındaki insanı yaralar. Çünkü insan öfkesini çoğu zaman kendini güvende hissettiği yere bırakır; korumak istediğini yıkar, sarılmak istediğini yakar. Fırtına geçip sesler sustuğunda ise geriye söylenen sözlerin ağırlığı kalır. Akıl yeniden konuşur, vicdan gecikmiş bir sesle insanın göğsünü dövmeye başlar. İşte o anda öfkenin gerçek yüzü görülür: Yalnız karşısındakini değil, sahibini de yaralayan kör bir ateştir. “Közün Kehaneti”, öfkenin kaçınılmaz sonunu anlatır. İnsan neyi yakarsa, sonunda onun yokluğunda üşür
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!