Neden hep her an ölmesi beklenen
ve umursanmayan figüranlar gibiyiz?
Neden mutlu son hep onların da
biz mutsuzluğun dibiyiz?
Aklımda aklın kaldı
ömründe ahım
Kimse hak etmiyor yalnızlığı
yüreğindeki kalabalığa vahım
Az yara almış ikinci el bir yürekle
Nefes midir sevgili
Gittiğinde boğuyorsa
Ay’ın yalnızlığını mı örnek almalı
İnsan insandan soğuyorsa
Ama umutsuz da yaşanmıyor…
Bebek midir mesela güneş
Yer yarıldı içine girdin
Yar darıldı hiç ile birdin
Sandın ki sevgisinden emindin
Bunun adı kahpelik!
nereden bilirdin?
Hayaller ülkesinde herkes mutlu
hiç ağlayan yok, ne tuhaf!
Peki biz hangi hikayenin kitaplarıydık?
Okuyanımız yok,
ömrümüz tebessümlerden muaf
Ben kendimin hiçbir şeyiyim
Senin neyin olayım?
Şimdi ölsem,
toprak kabul etmez bedenimi
Duaya zor, bedduaya kolayım.
O noktaya sevdalı
ben virgülü ikna çabasında
O saatte yelkovan
ben hep 1 ocak...
Bir gün diyorum,
Gözleri kalbindeki cennete giden Sırat'tı
Tam mutluluğa yürüyordum
o ellerimi bıraktı...
Ondan önce yaram yoktu
vurdu hançeri bin eyledi
Karıştı masumiyet kine
Dağımda kar, çayımda şeker erimiyor
Çok kalabalık yalnızlığım yine
Sütte leke
Beyaz güvercinin kanadında kene gördüm
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!