Korhan Külçe Şiirleri - Şair Korhan Külçe

Sabahın en sessiz anında, şehir henüz uykudayken
Biz kepenklerle birlikte uyanırız güne.
Bir perde açılır sanki,
Mağazacı sahnesini kurar ışığın altında,
Depocu ise karanlığın ardında,
Sessizce bir destanın harflerini dizer.

Acının Sessizliği: Yanlış Bir Kadınla Sürdürülmeye Çalışılan Evlilik

Bugün pek çok erkek, evliliklerinde sessizce acı çekiyor. Kimi zaman bu acıyı yüksek sesle dile getirmiyorlar; bazen gururdan, bazen de “belki düzelir” inancından susuyorlar. Ama içten içe biliyorlar ki, yanlarındaki kadın aslında onlar için doğru kişi değil. Yine de gitmiyorlar. Gitmeye cesaret edemedikleri için kalıyorlar.

Çünkü erkeklerin çoğu, sevgiyi bir yük gibi sırtlarında taşımayı öğrenmiş. Daha çok çabalarlarsa, daha çok fedakârlık yaparlarsa, daha fazla severlerse bir gün karşılık göreceklerine inanıyorlar. Oysa gerçek bambaşkadır: Yanınızdaki insan değişmeyi istemiyorsa, siz dünyanın tüm sevgisini sunsanız bile bu çaba beyhude kalır.

Karanlık ne kadar yoğun olursa olsun,
Her adımın güneşi çağırır yoluna.
Düşler yorgunsa eğer, korkma sakın,
Umudun ışığı rehber olur adımına.

Gökyüzü geniş, rüzgâr cesur,

Akıllı Kadınlar Başarısız Kadınlardan Nasihat Almazlar

Akıllı Kadınlar, yüreklerinin narin dallarını hangi gölgelerde dinlendireceğini sezgileriyle çok iyi bilirler.

Onlar, rüzgârın fısıldadığı yalanlara kulak asmaz; sevgilerini, kıskançlığın ve umutsuzluğun soğuk ellerinden sakınırlar.

Kötü bir zamanımda geldin…
Rüzgâr susmuştu, ben de susmuştum.
Kalbim yorgundu, gözlerim sığınacak bir yer arıyordu.

Ne anlatacak gücüm vardı,
ne de yeniden inanacak cesaretim.

Artık Aşık Olmadığını Söyleyen Kadın İçin Çaba Gösterilir mi?

Kadının ağzından şu cümle döküldüğünde:
“Artık sana âşık değilim…”
bu yalnızca bir duygunun bitişi değil, bir dönemin sessiz vedasıdır.

‎🌹 Kadının Sözü: “Hiçbir Yere Gitmiyorum”
‎
‎Aşıksan savaşçı olacaksın,
‎Ben savaşçıyım ve benim savaşım sensin.
‎
‎Gitmek istesen de bırakmam,

Bazı insanlar vardır ki, yaşadıkları çağ onların büyüklüğünü tartamaz. Onlar yalnızca bir dönemin değil, bir insanlık fikrinin tecellisidir. Mustafa Kemal ATATÜRK, işte o nadir insanlardan biridir. Onu “vatansever” diye anmak, bir okyanusu avuçla ölçmeye kalkmak gibidir. Çünkü o, vatanı sevmekle kalmadı; onu yeniden kurdu, ona yeni bir ruh, yeni bir anlam kazandırdı.

Vatanseverlik, çoğu zaman duygusal bir bağlılıktır. İnsan, doğduğu toprakları sever, onu korur, uğruna fedakârlık eder. Fakat ATATÜRK’ün sevgisi bu sınırları aşan bir bilgelikti. O, duygudan öteye geçen bir bilinçle hareket etti; sevgisini akılla yoğurdu, cesaretle besledi. Çünkü o, vatanı bir kader olarak değil, bir irade meselesi olarak gördü.

Bir milletin en karanlık anında, yıkıntılar ve umutsuzluk arasında, o bir ışık yaktı. O ışık ne salt askerî bir zaferin parıltısıydı, ne de geçici bir coşkunun ateşi. O ışık, bir milletin yeniden düşünmeye, yeniden ayağa kalkmaya, yeniden insan olmaya başlamasının ışığıydı.
ATATÜRK, bir ülke kurarken aslında bir bilinç inşa etti.

Bir kadın bir kez kırıldığında, o eski hâline dönmez.
Aynı erkeğe baktığında bile artık başka bir kadın gibidir, temkinli, sessiz, ölçülü.
Artık sadece sözlere değil, sessizliklere de dikkat eder.
Bir bakışı, bir susuşu, bir geç kalışı bile anlam taşır onun için.

Çünkü güven bir kere yıkıldığında, bir daha eskisi gibi kurulmaz.

Ayrı uyandığımız sabahlara özür borçluyuz.
Bir zamanlar aynı rüyayı paylaşan iki yorgun yürektik.
Şimdi o rüya, her sabahın ilk sessizliğinde yankılanıyor.
Bazen hâlâ senin sesinle uyanıyorum,
yanımda olduğunu sanıyorum bir an,
sarılmak istiyorum, ama elim boşluğa uzanıyor.