Adımı sildirdin geçtiğin yoldan,
Baharımı çaldın yeşeren daldan.
Medet mi umulur vefasız kuldan?
Gözünün nemine kıyamazdım ben.
Gönlümün mülküne hançeri çaldın,
Payıma düşeni hicrana saldın,
Beni benden edip ahımı aldın,
Kahrımı siteme dökemezdim ben.
Kolaydı kapıyı yüzüne çarpmak,
Acımasız olup arkama bakmak,
Kendi ellerimle dünyanı yıkmak...
Sevdaya kastedip küsemezdim ben.
Gururun kibirle göklere erdi,
Sanırdın bu yürek sahipsiz yerdi,
İçime gömdüğüm bin türlü derdi,
Pazara çıkarıp yayamazdım ben.
Sen beni tükettin hoyrat elinle,
Kavurdun ömrümü bir sam yeliyle,
Yıkılsam da senin acı dilinle,
Söz verdim, yolumdan cayamazdım ben.
Kayıt Tarihi : 31.08.2026 14:30:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı ayrılıklar insanı öfkelendirir, bazılarıysa susturur. “Kıyamazdım Ben”, sevdiği insandan incinmiş olmasına rağmen sevgisini ne öfkeye ne de intikama dönüştürebilen birinin hikâyesidir. Kırılmıştır, eksilmiştir, hatta içinden söylemek istediği nice söz geçmiştir; ama yine de sevdiğinin canını yakmayı kendine yakıştıramaz. Çünkü bazen insanın susması güçsüzlüğünden değil, sevgisine duyduğu saygıdandır. Bu şiirde anlatılan biraz da budur: Gidenin ardından kapıyı çarpabilmek kolaydır; asıl zor olan, içinde kalan bütün kırgınlığa rağmen sevdayı kirletmeden yürüyebilmektir. “Kıyamazdım Ben”, yaralanmış ama haysiyetinden vazgeçmemiş bir kalbin sessiz vedasıdır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!