Kış Masalı Gibisin Şiiri - Rasimin Gönül ...

Kış masalı gibisin, beyaz ve uzakta,
Dokunsam eriyecek sanki parmaklarımın ucunda.
Dışarıda lapa lapa yağan o amansız yalnızlık,
İçimde ise seninle donan, o en eski, o soğuk sokak.

Kış masalı gibisin;
Adını her anışımda camlara vuran o keskin ayaz,
Ne içeri alan var bu buz tutmuş kapıdan seni,
Ne de dışarıda bırakmaya yetiyor bu deli gönüldeki intizar.

Bembeyaz bir örtü serilmiş sensizliğin üstüne,
Ayak basmaya kıyamadığım, basarsam kirlenecek diye korktuğum.
Sen, bu ömrün en güzel ama en üşüten hikâyesisin;
Masal biter, ayaz kalır geriye, ve ben hâlâ o kapı eşiğinde,
Gözlerimde donmuş bir damla yaşla, seni beklerim...

Camdaki buğunun ardında bıraktığın o silik iz gibi,
Her geçen gün biraz daha siliniyorsun ömrümün takviminden.
Oysa ne kadar da masum başlamıştı bu hikâye,
Karlı bir dağ etekliğinde, sessiz ve dillere destan.

Şimdi ne o beyazlık kaldı geriye ne de masalın o sıcak uykusu,
Ayaz vurmuş bahçelerime, dalımda tek bir yaprak kalmamış.
Kış masalı gibisin;
Okudukça içimi üşüten, kapattıkça karanlığa gömen,
Ve ne kadar uzakta olursan ol, bu yürekten bir türlü söküp atamadığım...

Baharın adını unutturdu bu amansız kar,
Ne bacalar tütüyor artık bu ıssız dağ başında ne de bir çoban ateşi var.
Bir kış masalıydı başladığımız, bilmedik ki sonu bir kördüğüm,
Buz tutmuş parmaklarımızla tutunmaya çalıştık uçurumun kenarına.

Kış masalı gibisin;
Ne ısınmaya imkân var bu ayazda ne de kaçıp gitmeye yol,
Masalın en hüzünlü yerinde dondurdu zaman bizi.
Ve ben hâlâ o beyazlığın orta yerinde,
Adını kârlara yazıp yazıp eriyen, o kimsesiz ve yalnız bir çocuğum...