Kırıldığım yerden güçlendim

Yirmimde bir rüzgârdım, yönümü bilmeden esen,
Kalbimi cebimde taşır, herkese biraz veren.
Doğru sandığım yanlışlar, geceye karışan izler,
Bir gülüşe kandım bazen, bazen bir çift söze diz çöker.

Aşkı savaş bildim, kaybetmeyi kader,
Kazandığım her şey aslında içimdeki heder.
Bir “keşke” bıraktım ardımda, ağır, paslı ve derin,
Yirmimde yaptığım hata, aslında büyümemin bedeliymiş meğer.

Otuzuma geldim…
Artık aynalar bana yalan söylemiyor,
Gözlerim, kalbimin tercümanı gibi konuşuyor.
Topladım içimde kırılan ne varsa, tek tek,
Her parçaya bir özür, her yaraya bir emek.

Telafi dedikleri şey, birine dönmek değil bazen,
Kendine varmakmış, en karanlık geceden.
Affetmeyi öğrendim, önce kendimden başlayarak,
Çünkü en büyük savaş, insanın kendine karşı olanıymış aslında.

Ve kırıldığım yerden güçlendim,
Gittiğim yoldan değil, döndüğüm yerden öğrendim.
Artık susuşlarım daha ağır, sözlerim daha seçilmiş,
Çünkü her kelimenin bir ömrü, her yaranın bir geçmişi varmış.

Kırkım…
Henüz gelmedi belki ama hissi şimdiden içimde,
Bir bilgelik gibi yavaşça yürür kalbimde.
Ne acelem var artık, ne de bir şeylere yetişme derdim,
Çünkü anladım… hayat, koştukça değil, durdukça öğretiyor kendini.

Tecrübe dedikleri şey;
Ne kitapta yazan, ne de başkasıyla öğrenilen,
Bizzat yanarak, düşerek, kaybederek kazanılan.

Ve şimdi dönüp baktığımda geçmişime,
Yirmimdeki o çocuğa kızmıyorum artık,
Otuzumdaki adama minnettarım,
Kırkımdaki adamı ise şimdiden saygıyla selamlıyorum.

Çünkü ben…
Hatalarımla yoğrulmuş,
Telafilerimle toparlanmış,
Ve tecrübelerimle adam olmuş bir hikâyeyim.

Eğer bir gün sorarlarsa bana:
“Nasıl bu kadar güçlü oldun?” diye,
Gülümserim sadece…

Ve derim ki:
“Yirmimde yıkıldım, otuzumda ayağa kalktım,
Kırkımda ise yürümeyi değil, iz bırakmayı öğrendim.

Sokaktaki yazar

H.Taner BAYTAR