Kırıldığım Yerden Şiiri - Yücel Özkü

KIRILDIĞIM YERDEN
Sen herkese benzemezdin, öyle sanırdım,
Bir dokunsam kırılmaz diye inanırdım,
Kendi yalanımda en çok sana sarılırdım,
Kalbimi sana emanet sanırdım.

Bir gülüşün ardına saklanırdı dünya,
Ben orada kalırdım, sen geçerken zamana,
Bilemezdim eksilmenin bu sessiz imtihanı,
Susardım, içimde büyürdü fırtına.

Sözlerin yumuşak bir rüzgâr gibi eserdi,
İnanırdım, içimde ne varsa teslim ederdi,
Meğer her güven kendi kırılganlığını beslerdi,
Ve ben en çok orada yanılırdım.

Şimdi anlıyorum geç de olsa yavaş yavaş,
Her “asla” dediğim yerin içinde başka bir savaş,
Ve insan en çok inandığı yerde yorulurmuş biraz,
Kırılan yerlerimden yeniden doğarım belki biraz.

Yücel ÖZKÜ
19 Nisan 2026/06:03