Kezban Güçlü Şiirleri - Şair Kezban Güçlü

A...Benim
Çoğul yalnızlığım
Kimliksiz...Kimliklerim

Hadi siz söyleyin
Hangi inanç

Sen benim kimsem değil
Kimsesizliğim sin..

Kendi yağmurunu yağdırıp
Kendi güneşini açtıran
Çeliğin pamuğu kuşanmasından
az önceki sızı

Şiir tohumları yokluyor

Eskitmedim
pamuk ipliğine sarılı sevdalarda
Sol kaburgamın altındaki
pembecik avazlı kırlangıcın soluğunu..

Giderken bütün izlerini
omuzla götür

Ne çocukluğun kalsın
yemişli ağaçların
renklere boyadığı bahçelerde

Bıçağın keskin yüzündeydi sevda
Dokunsan
parmak uçlarında kesikler
Dokunmasan
Yüreğin mavisi küsmüş gökyüzü

Bazen bir şiir gelip sığınır
Parmak uçlarımın kıyısına

Tıpkı uykuya direnen bir bebeğin
Direncinin kırıldığı an da
Mimik çizgilerine sızan düş gibi

Oldum olası
Sen söz konusu olunca
Dikiş tutturamadım
Başka sevdaların ufkunda

Sanki kozasında

Adınızın arkasından sürüklenen
son kelimesi için mi
Bu kadar hüzünlüsünüz
sevgili Bahar

Bu yüzden mi

Bazen yaşadığın evren
Sadece o anda
içinde bulunduğun
Ruh halinin sınırlarından ibarettir..