Kezban Güçlü Şiirleri - Şair Kezban Güçlü

Kendimi yatak odasına kapattım.
Görünürde yaptığım davranış böyle özetlenebilirdi,oysa o anda kendimi en yakınımdaki insana ve belkide hayata kapattım.
Durduğum yer tam anlamıyla bir uçurumun kenarıydı yada bir cinnet anıydı ve ben beni delirten bu duyguyu kelimelere bölüp parçalamak istiyordum.
Yatağın üzerine oturup derin,derin nefes almaya başladım,kendimi kapattığım iki odalı evimizin tek kapısının ardında yüzleşmekten yorulduğum o kadar çok saçmalık vardı ki o anda hepsiyle baş edecek gücü bulamıyordum kendimde.
Keşke dedim kendi kendime bedenimden büyük bir keşke.
Şimdi nasıl kelimelere dökerim bilmiyorum ama ben yatağın karşısındaki aynaya

Sabah uyanır uyanmaz
üzerimize giydiğimiz çelik zırhı
Gece uyumadan önce
çıkarıp baş ucumuza koyunca

Maskesinden kurtulan tenimizden

İnce bir yağmur gibi
yağıyorken üzerime soluğun
İklim'siz
Bir kuş uykusuydu
Usulca
Kirpiklerimin arasına serpiştirdiğin..

Anlaşıldı
Yine yazdıracaksın bana

Biliyorum gülümsediğinde
yanağının kenarında oluşan
tebessüm çukurunu

Bu sabah evden çıkarken
biraz fazla çocukluk
almışım yanıma

Birde satır aralarında
su içmeye inen

Yüreğimi bir serçenin kanadına astım
Gelir konar bir gün
buğulanmış cam kenarına

Biliyorum tebessüm eder
ekmek ufalarsın

Oysa ben
İnsanlar sadece
çok sevmekten
ölüyorlar sanıyordum..

Yüzümün sustuğu iklimlerde
sol yanında
Sesin sessizliğimin
yüzünden akardı..

Hani hatırlarmısın
eskiden çok eskiden
sesli düşünürdüm
şaşırırdın

Şimdi sana sesimi duyurabilseydim

Uzanıp dokunmuş yüzüne
günün ilk ışıkları

Bir mahmur sevinç
Bir mızıkçı özleyiş
Bir çift kanat gökyüzünde