Keşif Şiiri - Evo Evrim

Eksik yanlarım var benim,
Annesi eksik cümleler gibi yarım.
İçimde kırgınlıklar birikmiş taş taş,
adı konmamış acılarım var.

Eksik yanlarım var, say say bitmez
anne yokluğum içimde iz, geçmez
kırgınlıklar birikti taş gibi göğsümde
ama kimse görmedi gözümdeki sisler

Belki onlar büyüttü beni sessizce,
sert bir rüzgâr gibi içimden geçerek.
Ama kimse dokunmadı mutluluğuma,
onu ben buldum—
en karanlık gecemin içinde,
kendime sığınarak.

Büyüdüm sessizlikte, kendi sesimle
konuşmadı kimse, ben alıştım “kendi kendime”
acı mı? evet, ama öğretir bazen
düşerken kalkmayı öğrenirsin derinden

Mutluluğu kimse vermedi elime
hazır gelmedi hiç, düşmedi gökten de
ben buldum onu en dipte, en sonda
karanlığın içinde küçük bir nokta

Bir el uzanmadı her zaman,
bir omuz olmadı her ağlayışta.
Ben öğrendim
kendi gözyaşımı silmeyi,
kendi kalbime sarılmayı.

Yalnızlık dostum oldu zamanla
aynı masada oturduk uzun akşamlarla
sessizlik bile konuştu içimde
huzuru öğrendim en yalnız hâlimde

Yalnızlığımda bir huzur saklıydı,
kimsenin bilmediği bir oda gibi içimde.
Kapısını ben açtım,
içine ben girdim,
orada kendimi yeniden kurdum.

Şimdi eksik miyim? belki
ama kırıklarım bile bana ait net
beni ben yaptım, kimse yapmadı
kendi küllerimden doğdum, reset

Eksiklerimle tamam değilim belki,
ama yıkılmadım da…
Çünkü ben
en çok kendime tutundum.
EVRİM