Kendimi Sende Unuttum Şiiri - Töre Hanım

​Sokak lambasının camdan içeri süzülen solgun ışığında,
hiç çalmayan bir telefonun yükü var masada.
Zaman bir sarkaç gibi sallanıp duruyor aynı boşlukta,
ne ileri gidebiliyorum
ne de o günden geriye kalanı toplayabiliyorum.
​Yarım kalmak böyle bir şey işte;
bir cümlenin sonunu getirememek gibi,
nefesin yarıda kesilmesi,
etraftaki her eşyanın sana bakması ama hiçbirinin konuşmaması gibi.
Eşyalar susuyor,
fakat her köşe başı,
her kapı eşiği
senin hayalinle dopdolu.
​Nereye dönsem bir iz,
nereye baksam senden bir parça…
Gittiğin gün, yalnızca sen eksilmedin bu yaşamdan;
ben de kendimi bıraktım o sessizliğin içinde.
Seni kaybettiğim an,
kendi sesimi, kendi adımı,
kendi gölgemi de kaybettim.
Ne yöne yürüsem yabancıyım artık kendi adımlarıma,
aynadaki yüze bakıyorum da
o eski ben değilim,
ben ben olamadım bir daha.
​Şimdi her gün, eksik kalan yerlerimi arıyorum
senin yokluğunun bıraktığı geniş, derin vadilerde.
Bir yarım senle gitti,
kalan yarım ise her köşede tutunacak bir hayal arıyor.
​Gündüzleri kalabalıkların arasında bir gölge gibi dolanıyorum,
herkes bir yere yetişiyor, herkesin bir adresi var.
Benimse vardığım tek yer,
yine senin o geçip gittiğin kaldırım kenarları.
Rüzgar esse adını fısıldıyor sanki,
yağmur yağsa seni siliyor üzerimden.
Ama ne yapsam tamlanmıyor içimdeki o büyük kırık.
​Meğer ben seni kaybederken,
yalnızca bir sevdayı değil,
kendimi sığınacak tek limandan etmişim.
Şimdi ne kadar yaşanırsa işte öyle yaşıyorum;
gövdesi duran ama ruhu senden sonra hiç nefes almamış bir ölü gibi…
Çünkü sen giderken sadece kendini götürmedin,
benim bu dünyadaki varlığımı bir fırtınayla sildin sanki hiç olmamışım gibi.