Kendimde Kaybolduğum Yer

Hikâyenin sonunu en başında biliyordum aslında,
bir bakışın içinde saklıydı veda,
bir susuşunda gizliydi gidişin provası.
Ama insan, bazı sonları bile bile başlatır ya,
ben de öyle yaptım…
Seninle yanmayı, sensiz kalmaktan daha az korkutucu sandım.
Canımın yanacağını da biliyordum,
hem de öyle böyle değil,
gece yarıları nefesimi kesecek kadar derin,
bir şarkının ortasında susturacak kadar ağır.
Ama yine de seni yaşamak istedim,
çünkü bazı insanlar acısıyla bile eksik bırakmaz insanı,
sen öyleydin… eksik ama tamam gibi.
Seninle geçen zaman,
takvimlere sığmayan bir mevsimdi.
Ne tam bahar, ne tam kış…
İçimde açan çiçeklerin donduğu,
ama yine de umutla beklediğim bir ara mevsim.
Ben o mevsimde kaldım,
sen çoktan başka iklimlere göç ettin.
Seni kaybettim diye üzülmedim,
çünkü sen hiçbir zaman benim değildin ki…
Ben, bana ait olmayan bir hikâyeye
başrol yazmışım kendimi.
Sen sadece geçiyordun,
ben kalıyordum…
işte bütün hata buydu.
Asıl acı, senin yokluğun değil,
benim yok oluşumdu.
Kendi içimde silindim yavaş yavaş,
sana benzemeye çalışırken
kendimden vazgeçtim.
Aynaya baktığımda seni görür oldum,
ama ben yoktum…
işte en çok buna yandım.
Bir insan, bir başkasında kaybolur mu dediler,
ben sustum…
çünkü cevabı yaşayarak öğrenmiştim.
Kaybolurmuş.
Hem de öyle bir kaybolurmuş ki,
geri dönmek için yol bile bulamazmış.
Şimdi anlıyorum,
bazı aşklar yaşanmak için değil,
insana kendini öğretmek için var.
Sen bana sevilmeyi değil,
kendimi unutmamayı öğrettin.
Geç oldu… ama öğrendim.
Ve şimdi…
içimde senden kalan ne varsa
usulca topluyorum.
Ne bir nefret var, ne bir öfke,
sadece derin bir yorgunluk…
ve kendime verdiğim sessiz bir söz:
Bir daha kimseye
kendimi kaybedecek kadar
ait hissetmeyeceğim.
Çünkü en ağır kayıp,
bir insanı değil…
kendini kaybetmekmiş.

Sokaktaki yazar

H.Taner BAYTAR