Kalbindeki kiracı Şiiri - Sokaktaki Yazar

Ben senden sonra kalbimi hiç kimseye emanet etmedim.
Çünkü bir insanın kalbini teslim etmesi, anahtarını verdiği kapının arkasında kalması demekmiş… bunu senden öğrendim.
O gün yağmur yağıyordu.
Şehrin bütün sokakları sanki bizim susuşumuzun yükünü taşıyordu.
Ben, cebimde sana söyleyemediğim cümlelerle yürürken;
sen, gözlerimdeki fırtınayı görmezden geliyordun.
Bizim hikâyemiz öyle büyük bir gürültüyle başlamadı aslında.
Ne bir film sahnesi gibiydi, ne de dillere destan bir karşılaşma…
Ama bir bakışın vardı, insanın içini yerinden söküp alan.
Ben o bakışta kendime bir yer sandım.
Meğer kiracıymışım.
Senin kalbinde kısa süreliğine açılmış bir oda…
Duvarlarında eski anıların asılı olduğu,
her köşesinde başkasından kalma izler bulunan bir oda.
Ben o odayı “evim” sandım.
Hatta öyle sahiplendim ki…
Perdelerini değiştirdim hayallerimle,
duvarlarını umutla boyadım,
içine seni koydum, kendimi sildim.
Ama insan kiracı olduğunu en çok,
çıkarılacağı günü hissettiğinde anlıyor.
Bir akşam…
Sesin değişmişti.
Eskisi gibi değildi.
Ben yine aynıydım ama sen artık başka bir hikâyeye geçmiştin.
Ve ben o an anladım…
Kalbinde yerim yoktu, sadece zamanım vardı.
Senden sonra çok şey değişti.
Ama en çok ben değiştim.
Eskiden birine güvenmek kolaydı benim için.
Şimdi biri gözlerime uzun uzun baksa,
içimde bir alarm çalıyor:
“Yine mi?” diyor.
Ben senden sonra kimseye kalbimi emanet etmedim.
Çünkü bir insan, en çok sevdiği yerden kırılınca
artık hiçbir yere tam olarak ait olamıyor.
İnsanlar geliyor hayatıma…
Gülüyorlar, konuşuyorlar, seviyor gibi yapıyorlar belki.
Ama ben hep kapının yanında duruyorum.
Çıkmaya hazır.
Çünkü ben bir daha “evim” sandığım bir yerden
kovulmak istemiyorum.
Bazen seni düşünüyorum hâlâ.
Ama eskisi gibi değil.
Artık özlem değil bu…
Bir tür sessiz kabulleniş.
Sanki içimde bir yerde adın yazılı ama üstü çizilmiş gibi.
Sen bana sevmeyi öğretmedin sadece,
aynı zamanda vazgeçmeyi de öğrettin.
Birine bütün kalbinle gitmenin ne demek olduğunu
ve geri döndüğünde elinde hiçbir şey kalmayacağını…
Sen bana şunu öğrettin:
Herkes kalbinde yer vermez,
bazıları sadece zaman tanır.
Şimdi biri bana “neden sevmiyorsun?” diye sorsa
gülümserim sadece.
Çünkü ben bir zamanlar
bir kalpte ömürlük kaldığımı sanmıştım.
Oysa ben…
sadece kısa süreliğine kalınmış bir duyguydum.
Ve en acısı ne biliyor musun?
Ben seni gerçekten seviyordum.
Sen ise…
beni sadece geçerken uğradığın bir durak sandın.
Artık kimseye “kal” demiyorum.
Kimse için “gitme” diye savaşmıyorum.
Çünkü anladım ki…
Gitmek isteyen zaten gider,
kalan ise zaten gitmez.
Ve ben…
bir daha kimsenin kalbinde kiracı olmamak için
kendi içimde yaşamayı öğrendim.
Ama şunu unutma…
Ben senden sonra kimseye kalbimi emanet etmedim.
Çünkü sen bana,
emanet edilen şeylerin
en çok da geri verilmeden kaybolduğunu öğrettin.

Sokaktaki yazar

H.Taner BAYTAR