Keşke Şiiri - Sokaktaki Yazar

“Keşke” dediğin ne varsa,
aslında yarım kalmış bir cesarettir…
Bir adım daha atsaydın değişecek kaderin,
ama sen sustun,
ve hayat konuşmaya devam etti sensiz.

“Keşke”...
Bir ihtimalin mezar taşıdır bazen,
üzerine ne çiçek bırakırsın ne dua,
sadece geceleri gelip
içinden geçenleri sayarsın tek tek.

Oysa mümkündü,
bir gülüşle başlamak,
bir “kal” demekle kalmak,
biraz gururdan eksilmek
ve biraz sevgiden çoğalmak…

Ama biz,
en çok da tam mümkünken vazgeçtik.
Tam elini tutacakken geri çektik kendimizi,
tam “ben buradayım” diyecekken
susmayı seçtik.

Şimdi içimizde
hiç yaşanmamış bir hayat büyüyor…
Adını koyamadığımız mutluluklar,
hiç kurulmamış sofralarda
soğuyan hayaller gibi.

Bilirsin,
bazı hikâyeler yazılmadığı hâlde
en çok iz bırakanlardır.
Çünkü yarım kalan her şey
tam olandır aslında kalbimizde.

“Keşke” dediğin her an,
zamanında sarılmadığın bir boyundur,
zamanında söylemediğin bir cümle,
ve belki de
bir ömrü değiştirecek tek kelimedir:
“Kal.”

Ama biz geç kaldık…
Hep biraz geç kaldık.
Saatler değil,
yürekler gecikti birbirine.

Şimdi ne zaman bir şarkı çalsa,
içinde bir yer sızlıyorsa sebepsiz,
bil ki o,
yaşayabilecekken yaşamadığın
bir mutluluğun yankısıdır.

Ve unutma…
Bazı insanlar hayatımıza girmez,
içimizde kalır.

Bazı mutluluklar yaşanmaz,
“keşke” olur.

Ve bazı “keşke”ler vardır ki…
Bir ömür susar,
ama asla geçmez.

Sokaktaki yazar

H.Taner BAYTAR