Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Uyanınca bir sabah selam göndermiş bana ecel.
Her şey güzeldi sanki bu da oldu üstüne, tuz biber.
Pırıl pırıl bir gün değildi zaten, bilmez mi ki umudum.
Gül koksun, lavanta, menekşe olmadı ki hiç benim.
Çevrelemişse bile ne gülün kokusunu çekerim içime
Sade o değil, nede bakarım lavantaya, menekşeye.

Can olmazsa kim bilir mevsimleri.
Su yükselirse akaçtan anlamlı.
Nehir dolaşırsa öz başına.
Neye yarar boşu boşuna.
Irmak sığ olmuş derin olmuş.
Kendisi dahil kime ne.

Göğsümüz de her daim bir ağırlık.
Aldığımız nefesi, çaldı birileri.
Her şeye sevmek gibi baktık.
Bir sorunumuzu bile çözmedi.
Küle döndürmek için çabaya bak.
Bize sevmek gibi geliyordu.

Artık istemem tebessüm.
Elim havada böylece kalsın.
Riyakarlık uzak benden.
Gülsen ne, gülmesen ne.
Ufuktaki kar nasıl erisin.
Küsüm bak her şeye.

Kaldın yine bir başına, sevdam seninledir.
Yokuş yukarı, bayır aşağı giden, bendendir.
Düşünce aklıma istek ve arzum kalan sendendir.
Gerçeğim oldun, sen zorlama boşu boşuna.
Hiçbir gün aklımdan çıkmayan çehre sendedir.

Olmuyor bir kere, baktığım yerde çayım sigaram yok.
Tepemde gündüz güneş, gece ay ve yıldızlar yok.
El diyarlarında gönlünce yaşa, sanma ki unuttum.
Bahar gelmiş, kış gelmiş haber verenim yok.
Her şey bir ölçüde ahenkte anlar benim gönlüm.
Gönül arar da yağan karda hasret bir damla suya.

Nasıl yaşadık fırtınaları bilmezler.
Gönlümüze düşen kor ateşti.
Sakladık avucumuzda, görünmez.
Uçurum kenarlarında toplanmış.
Beyazdan daha beyaz nergis.
Kış günleri, kar, buz, yaz.

Ben dokundum anılara anlamadı kör olasıcalar.
Sesinde yeşerdi hafızamda kalmış bir nüktesi.
Silemediğim aklımın kursağında kalmış bir tını.
Büyülü her gün yeniden beni duraksamadan dirilten.
Kaç zaman geçmiş haberim yok istemem bilmek.
Kalsın öylece çıkarsam kurur belki sayfalarda.

Hangi ev başımı vurduğum mu.
Direnmiş ben gibi okkalı kelimelere.
Kimi zaman dağ başında sürünmüş.
El gibi dile düşmüş.
Sızmamış karanlıkta bir ışık.
Görmemiş gün yüzü bey gibi.

Tesadüf değil eski bir mevzu gider elim kalbime.
Bilmezler mutluluk bir arada olmak sevdiklerinle.
Bunu bir ben mi bilirim farkında değil hiç kimse.
Kirlenmiş olsa da gönüler ben taşıdım umut ederek
Ben yolun yarısını epeyce geçtim daha bu yaşta.
Öğrenseydim evvela, mutlak bana olurdu pırlanta.