El değiştiriyor hüzünlerim.
Durmuyorlar bir koltukta.
Sığmıyorlar zaman zaman.
Elimi kaptırdım koluma.
Oda çoktan gitmişti uzağa.
Saymadım gelen gitti.
Hükümsüz şeyleri sevdim aldım koynuma.
Onca yolca ve de yılca yükler gibi taşıdım.
Dolaşmadı sıcağı ısırığı parmak uçlarımda.
Demir taraklarla taradı pul oldu göğsüm.
Çırpınışlarıyla uyandım yapamadım bir şey.
Ağzımdan çıkmaya çalıştı suskun kalbim.
İndi başım toprağa karardı gece ışık kalmadı.
Dikenden yolda yürümeye mecal kalmadı.
Neyleyeyim baharın kokusu burnuma geldi.
Satır satır her gece aynıdır bir başka geceyle.
Alıp götürür ne varsa sular, getirdikleri yere.
Uzakta kaldım beklediğim ne belli değil.
Her şey yolunda sandığım yıllarım heba.
Bırakmışlar içme öyle bir his, dayanılmaz.
Bu hal artık mıh gibi saplanır yerinde duramaz.
Uyandırılmış kör karanlık şeytanla danışık.
Gün bitti, her gün gibi tanıdık bir yerdeyim.
Bir ben ve dört duvar beş kişiyiz şimdi.
Saadetin adını sanını duymayan beş kişi.
Ayrımı kalmadı gece ve gündüzün çoktan beri.
Gece oldu mu sadece bir yanım kalır çökük.
Çok tan tası tarağı bir çırpıda bırakmalıydım.
Anlamı yok artık her ne varsa.
Ben artık her şeyden caydım.
Keşke tümden tiksinmeseydim.
Küstüm hızla alçalan buluttan.
Nedense, her ne varsa ağır mı ağır.
O yeşil gözler bahardı benim için.
Sisler içinden uzaklaşır bir gemi.
Sabahın körü, yok kimsecikler.
Neyi değiştirir yakın olması.
Gidilecek yer bura değil gurbet.
Kusur mesafede değil gidende.
Ayrılık nasıl, nerden çıktı böyle.
Ya Rab, zaman çığlıkla dolu.
Bilirim yanında kalmıyor edenin.
Aşikâr eylemler beni susturdu.
Eskisi gibi değilim ben artık.
Aklımdan çıkmıyor büsbütün.
Hangi yönden baksam yürür.
Bilmem kaçıncı yorgunluk aşındırır kapımı.
Aşikâr olmaz, çıkmaz kalmış karanlıkta fecir.
Geçse de bedendeki yorgunluk, zihnim meşgul.
Bilinen zamanlar yetmez, dönmekte başka fecir.
Zaman rüzgâr sanıyor kendini okşuyor toprağı.
Ruhuma korku salmak peşinde, etkisi yok bende.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!