Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Her şey bir eylül günü başladı.
O gün koptu tufan.
Karabasanlar halayda kâbusun.
Yeşilliklerde nefes almayı düşlerken.
Ocağımızda incir ve ceviz ağacı.
Yüreğimde tarifliydi günler

Şimdi burada durup dururken düştün aklıma.
Şiirlerim var seninle ilgili bahseder aşkta.
Anlatamıyorum yeterli olmuyor kelimelerim.
İçimde bir çocuk ruhumda kalmış, bir yaşlı.
En baştan kaybetmişim bir senli yılları.
Yanlış gemi, yanlış liman tutturmuşum.

Ve benden alasıca neşeyi, gülümsemeni bırakıp.
Öyle git ağlayan yanlarıma tuttu bak tılsımın.
Yaramaz işine ben senden aldığımı bıraktım geriye.
Konuşmak ister benle ben doğrusunu dinlemeyip.
Seni almamalıydım yanıma en uzak ihtimalle.
Hayatım kemirirken bıraktım ben biliyorum.

Fazla sürmez demiştim, adını koyamadığım.
Evvelce tenhada bulduğum zaman sızdı hüzünüm.
Yanmakta, istemesem de kızıla boyanır yüzüm.
Nargilenin közü gibi harlanır çektikçe içime.

Her gece geçer yağmurmuş sanki gök gürültüleri
İçimde düşer dokunur kalbime, bakınır hüzünler.
Ele verir aynada kalan duruşumdaki gözlerim.
Her vakit vakitsiz eksik olmaz kulaklarımda.
Duymazların, bilmezlerin çıkardıkları sesler.
Mavilerden bir mavi durdu benim gökyüzümde.

Bir gülüşünü bırak güzel, uzun zaman beni oyalar.
Sabırsız sabrım oyalansın, geçmişin yükü düşsün biraz.
Hayatım olmuş şiir baksan gördüklerim bir bir yazarım.
Bakıp bakıp arada sana, hayalimde kalmış sevgilim.
Hayalle gerçek arasında kalmadı artık bir çizgim.
Aynı rüyayı, hülyaları seni düşündükçe aklıma yaşarım.

Gülü dağlarda bıraktım.
Sırata döndürülmüş ömrüm.
Toprak, su, ekmek.
Fayda vermez cana bu yürek.
Gül dediğim gül.
Dikeni batar her yerime.

Sev diyorum ey katran karası.
İlk aşklara şahit koyu karartı.
Kökü yolmaya çalışır baş belası.
Bilmedi hiç dağ çiçeği, gelinciği.
Sebepsiz tutar elinde öfkeyi.

Gece hırçın, sen yoksun diye.
Karanlığa bürünmüş bak gece.
Haykırıyor herkes benim yerime.
Yıldızdan feyiz aldığım bu gece.
Susmakla anlaşmak ne zor.

Sanma ki geceler kendiliğinden ulaşır güne.
Bir türlü nihayete ulaşmaz, bitmez ki gece.
İçimde döner durur uğultuyla başlar anım.
Dört duvar birde sen başımda döner durur.
Her saat bir başka başakla açar yüzün.
Duvarda, kapıda, pencerede duran hep sensin.