Başkalaştı benden, eser yok bu hayatta.
Çağlar vardı bana ait örttü üstünü aba.
Şehirlerim talan, uygarlığım yıkık,
Baksana tüm sular akıyor yukarı yokuş.
Dolaşmaz sular, yerindedir devri âlem.
Ben kar boranda kaldım, var say ki ayazda.
Çok oldu, uykularımın kaçması.
Kötü huylar edinmiş gündüzden kalma.
Açıldıkça açılıyor hep orta yere.
Ben tükenmekteyim her gece.
Nar tanesi gibi dökülür saçılır yere.
Kan doluyor tırnaklarıma.
Ben ve o bir hayal, yan yana durduk.
Bir sevinç, bir umut tesadüf buydu.
Öyle ilk kez, bilmeden ibaretti sandık.
Ben cesaret etmediğim, umut belki de.
Sararıp dökülen sonbahar rüzgarında.
Öylesine bir akşam başladı yolculuğumuz.
Bilmiyorum hangi hisler, dokunuyor derine.
Birdenbire geliyor bize belirsiz gündüzümüz.
Bir yangın sonrasıydı yapraksız ormanımız.
Evet baskın yedik ama uzattı direnmeyişimiz.
Birdenbire her zaman yaşadık gündüz ve gece.
Sen mi geçtin buralarda.
Yine çiçek açmış dağlarda.
Bırakıp gitmiş kara kış.
Gelmiş bahar ovaya.
Nehirler coşmuş dolu dizgin.
Gitti yaz göçtü sonbahar.
Kışındayız şimdi ömrün.
Gitme vakti geldi geçiyor.
Olmadı hiç bahanemiz.
Süzüldü ruhumuzda sevgi.
Kalmadı bizden bir şeyi.
Sana hasretim Mira.
Yokluğumun oldun, öbür adı
Ey aşkın, son nefesi.
Ölüler diyarında kaldım.
Turda mı buluşalım seninle.
Yoksa kalacak mahşere.
Bizi bahar bil.
Batan gün hükümsüz.
Sabahı bilmeyen gül.
Yetişmez akşamlarda.
Neden şafak olmayı bilmez.
Dikilir, anlın değmez yastığa.
Kar boranda Gevaş’ta Berfin çiçeği.
Ninniler çoğaldı ovada, Norduz’da.
Eşliğinde kuzular meler Gürpınar’da.
Koyunları kutsaldır her yerden farklıydı
Bir kor gibi soğuktur fırtınası yakar.
Düzlüğünde çıkar her yerden ılıcalar.
Nice güzel haller oldu sebepsiz acılar üstüne.
Bir zamanlar gün kırıldı, kapıda gözüm gece.
Bana gösterileni sevmişim uykudan uyandığımda.
Hemen sonraları başlar tükenmez göz yaşı ve ter.
Çoraklaşır bayırlar sırayla gönderilir dostlar.
En yakından, en uzağa kalır ancak hatıralar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!