Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Durma gönül azar azar da olsa da.
Nehir gibi coşkuyla ak gitsin gönül.
Şehirler tenha yollar, ıssız da olsa.
Kalma dolaş senin neşen var dağda.

Derya olmuşsun, aksan ne yazar.

Sen hangi ilkbahardan geldin.
Hangi yazın gülümseyen güneşisin.
Doğmamıştır görmedim gül gibi.
Serinleten içimi, meltem rüzgarısın.
Nazlısın yaz yağmuru gibi.
Değerken toprağa incitmeden.

Ölüm giydirilmiş, soldu gül tüm ihtişamıyla.
Korkak bedenler bunu na mümkün anlamaz.
Duymak istediğin neler var son nefeste nefesimiz.
Yüzü ve elleri soğuktur malum gökyüzünün.
Ölüm varlığın, son bulduğu son noktası mı sandın.
Sessizlik çöker mi, karabalıklar gider mi.

Düşmedi dilimden ismin Mira.
Neşe mi ektin sen gönlüme.
Tan yerinde doğan güneşsin sen.
Ahlarıma karşılık olmalısın.

Nasıl derim sana dur diye.

Yaklaşıyor an be an hafta mı yıla baksam gelmişsin.
Sararken bedenimi senli günlerin bilmem hangi hasreti.
Soluk soluğa kalmışım yorgunluk bıraktı üstüme kasveti.
Akşam olmadan gel bitsin bende kalan gam ve keder.
Oluşsun yüzümde, senden kalan serin meltem rüzgârı.
Evet yorgunum, uykularım asılı kaldı betondan duvarlara.

Hani gelecektin, nasıl bekledim seni bilemezsin.
Ayağın yürürken yapraklara değen hışırtısını bekledim.
Gelip geçecektin, süzüle süzüle bir edayla gelmedin.
Neşem olacaktın, saçlarında güller gündüz ve gece.
Uçuşup gittin tarla kuşu gibi, orada bak kışa kaldın.
Olacaktı bir neşem sen gelecektin diye, ne kazandın.

Nasıl bir aşka tutkunum.
İşin ilen aş ilen uğraş ilen.
Güneş batarda, çıkarda.
Ben farkında değilem.
Gündüz ağırdır lakin.

Alnı çatık geceye kaldım gün bitti karardı gök.
Sevinçler mi kapıda yoksa dizili acılar mı geldi.
Kim savar sırasını benden yana, bilemem ne kaldı.
Biliyorum sırasını savanda kalanda suni ve yapma.
Gerçeklerden uzak sevdiğim mehtap da şafakta.
Kondurmaz busesini en tatlısıydı ruhumu koparan.

Ve nedendir bilmiyorum güz geldi.
Yağmur mu istedi, rüzgâr mı istedi.
Yetmiyor muydu akşam esmesi.
Şimdi bak hava erken kararmış.
Biliyorum elleri üşür Can paremin.
Yağmur ince ince yağar sinsi.

Habercisi değilse çalmasın kapımı, rüzgâr bile.
Denizciler yelken açmasın, ufukta sevinç yoksa.
Bir umut uğruna aldatmacasının peşinde.
Daha kaç kurban vereceğiz umutlu bekleyişlerde.
Aysız, ışıksız gecenin, dipsiz zifiri karanlığında.
Kapıyı çalan habercisi mi gelecekteki sevincin diye.