Kemter Abdal Şiirleri - Şair Kemter Abdal

Bir tanecik yıldız tozu, savrulur Kerbelâ'dan gelirim;
Dâra düşmüş bir çerağım, Hakk divanına yürürüm.
Her zerrede bir sır gizli, her bir anım Hû yazılı;
Emaneti taşıyanım, aşk ile boyun eğerim.

Bir nefesim vardır bende, sığmaz oldu bu tenime;

Pazartesi sabahı
şirketin camlı odasında
bir adam
hayatını
çöp poşetlerine dolduruyor
masasının altından çıkan

Ne Neyzen’im ben, ne Mansur,
Ne post sahibiyim, ne dergâh eri.
Benim yolum kırık testinin ağzı,
Benim kıblem susuz kalmış bir köpeğin gölgesi.

Dediler:

Ben bu yola ne taçla geldim ne nalınla,
ayaklarım yaralı, cebimde sadece
unutulmuş bir bilet ve annemin
“dön” diye fısıldadığı rüzgâr.

Adımı sordular.

Durağan bir perşembe sabahı,
Şehrin ortasında
Bir meşe ağacı büyüdü
Gövdesinde
Durmuş bir saatin çarkları
Yaprak olup dökülüyordu.

Kentin elektrik direklerine asılı
kırık büyüler:
Her ampul patladığında
içinden bir cin değil,
bir işsiz genç çıkıyor.

Her sabah,
Metro raylarının dilinden dökülen
"Demir tohumları" ekiyoruz cebimize.
Büyüyorlar ceplerimizde:
Çivi yapraklı, somun çiçekli bir orman.
Ütopya, enkazdan filizlenirken,

Dünya çatladı bu sabah,
kimse duymadı.
Herkes kendi gürültüsüne inanmış zaten.

Bir söz gezdi içimde:
“Yürüyorsun ama yol seni taşımıyor.”

1. Kapı: Aşk ateşiyle yandığın eşik
2. Kapı: Gözyaşlarınla suladığın toprak
3. Kapı: Sabah rüzgârında duyduğun fısıltı
4. Kapı: Gecenin koynunda sakladığın sır
5. Kapı: Zülfikar'ın kınından çıktığı an
6. Kapı: Hüseyin'in kanıyla yoğrulmuş kerpiç

Kırklar Meclisi kurulduğunda,
Bir can eksik sayıldı;
"Kimdir bu 41'inci?" diye,
Hepsi merakla sordu.

Hızır geldi, elinde ayna,