Kefeni Şiir Kadın Şiiri - Fatma Soylu

Çıkmaz sokaklarda
‎Umutlarımı birer birer infaz ettim.
‎Adımlarım mühürlendi, yolum sana kapandı.
‎Ben bu aşkın uğrunda kendi canımdan geçtim.
‎Söyle, hangi limanda unuttun sözlerini?
‎Gönül evimde her köşe başı bir bekleyiş
‎Toprağa mı gömdün o çocuksu düşlerini?
‎Şimdi parmaklarım kalem tutmaz dillerim lal oldu
‎Yalnızca gözyaşım yazar bu sevdanın adını.
‎Suya yazdım hasreti, rüzgara fısıldadım
‎Belki bir gün bir sela ile yankılanır sesim.
‎Ben senin uğrunda şairliğimden de vazgeçtim
‎Zira her mısrada bir kez daha biter nefesim...
‎Şiirler vurdu beni, harfler darmadağın şimdi
‎İki yakası bir araya gelmiyor feryadımın.
‎Geç kalmasana bana
‎toprak kokusu sardı her yanı.
‎Ben bu ömrü, senin bir gel demen için vermez miyim?
‎Şimdi bir kadın düşün kefeni şiirlerden dikilmiş,
‎Kanrevan cümlelerle sana doğru bir ömür yürüyen.
‎Ve bir adam düşün bir kadının ruhuna eğilmiş
‎Onu kendi elleriyle sessizliğin toprağına gömen...
‎Bilirim... Ben ölürsem sen hep üşüyeceksin
‎Göz göre göre bu aşk ikimize de kıydı iki gözüm.
‎Mahşerde karşılaşınca belki ""neden"" diyeceksin
‎Cevabım mısralarımda saklı, bu son sözüm...
‎